Je kunt namelijk altijd nog gesprekken aanknopen met de dieren die rond je seaview bungalow scharrelen.
Of, als die dieren jouw ondefinieerbaar geblaat niet begrijpen, een beetje gekkiggeit met ze uithalen.
Ze hebben er een mooi abattoir/monument voor opgericht. Volg de pijl naar "The monument of zero kilometer of Indonesia".
Dit punt op Pulau Weh, Sabang, zou kilometer nul moeten zijn. Het meest Westelijke punt van Indonesië. Na een blik op de kaart kan iedere amateur padvinder echter concluderen dat er nog een zooitje Indonesische eilanden ten Westen van Pulau Weh - en daarmee ten Westen van het monument - liggen.
Een toeristische trekpleister op zijn Indonesisch: treurige scheefgezakte hectometerpaal en uitgezakte plastic stoeltjes met uitzicht op een volgekalkte betonnen rand en vervelende aap.
Dus huurden we in de vroege ochtend een brommer en gingen op pad naar de hot spring aan de Westzijde van het meer.
Je kan helende baden nemen en genieten van de zwavellucht die er hangt.
Shu bij de oorsprong van de hot spring.
Er werd ons afgeraden om op de terugweg dwars over het eiland te steken. Eigenwijs als we zijn legden wij dit advies uiteraard naast ons neer. Wat volgde was een helse rit over een nagenoeg onbegaanbare weg. De gekozen route voerde ons echter wel langs afgelegen dorpjes, duizend zwaaiende kindertjes, dwars door een bos met karbouwen en langs grasgroene rijstvelden. Het was het waard.
Bij het zien van het uithangbord van Poppy Fish Farm loopt het water ons al in de mond: verse boerderijvis.
Poppy heeft een mooie theorie over hoe je de lekkerste vis van het Toba meer kan kweken. Bak de beste pancakes van het Toba meer, voer ze aan de vissen en voilà: de lekkerste vis van het Toba meer. Poppy voert zijn vissen, die hij houdt in zijn vijver, iedere dag met pancakes en bananenschillen.
Minstens twee uur van te voren dien je op te geven dat je vis wilt eten. Poppy vist dan een mooie vis uit zijn vijver via een speciaal visnet. Verser kan het niet.
Vervolgens wordt de vis op authentieke wijze bereid op de speciaal gemetselde barbecue met een dak van golfplaten.
Vergezichten in Toba omvatten veelal een hoop water. En af en toe een bootje. Het is er sereen en extreem rustig. De meditatieve momenten zijn hier geheel 'free of charge'. 
Terwijl een tropische verrassing haar lange ravenzwarte haar kamt in dit hof van Eden constateren wij: zo heel af en toe heeft The Lonely Planet het bij het rechte eind. 
Geloof het of niet, we zijn hier feitelijk naartoe gekomen om in alle rust onze administraties te doen en vervolgens de Belastingaangiftes 2010 in te dienen. Kortom: BTW, IB, tabellarisch kasboek, jaarstukken, verlies- en winstrekening, balans en regelmatig een snufje Bougainvillae om weer tot rust te komen.
Administratie zoals betalingen, verzekeringen, post, email en belastingaangiftes dient met enige regelmaat bijgehouden te worden.
Daarnaast werken we ons groen -nog net niet geel- zoals jullie hier kunnen zien, aan het schrijven van vermakelijke blogs voorzien van mooi bewerkte foto's. Dit is een kijkje bij ons head quarter te Medan. Buiten rijden koeriers af en aan om onze poststukken te bezorgen en ons van afhaal-gado gado te voorzien.
Als je in de Appie langs de ananassen loopt vraag je jezelf wellicht wel eens af: hoe groeien die dingen? Hierboven ziet u het antwoord op deze vraag. In een soort struik. Het lijkt net of iemand zijn ananas heeft laten vallen, maar het is daadwerkelijk de Ananas Comosus.
Drie wetenswaardigheden om u te redden uit een stilgevallen conversatie: Wist u dat bananen krom zijn omdat ze naar het licht groeien? En dat ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid oorspronkelijk uit Papoea Nieuw Guinea komen? Of dat Travassi het helemaal fout had, want bananen groeien niet aan een boom, maar aan een plant?
Mooi meissie op mooi plekkie. Mini Shu voor een mini jungle waterval.
Toen Shu een foto wilde maken van dit pittoreske plekkie wilde Ed zich het beeld binnen werken. Het resultaat van maanden Chinese poppetjes op het plaatje zetten: het aloude 'peace-teken'.
Door zijn ongecontroleerde doldrieste actie eindigde Ed bijna head-first in de, door een eenzaame schildpad bewoonde kraakheldere jungle poel.
Ed had voor de gelegenheid maar zijn rode camouflage jungle overhemd meegenomen.
Onderschrift van Shu: "Van zo'n jungle trek krijg je enorme jungle trek". De mannen hadden voor onze groep, bestaande uit twee Duitse dames, een Nederlandse dame en onze Shu en Ed, een piekfijn avondmaal bereid.
Voor het slapen gaan werd er een potje gekaart in de van dekzeil gefabriceerde tent. Nadat de huisrat was verjaagd, volgde een onrustige nacht op de meedogenloos dunne slaapmatjes.
We doen weer een rondje 'spot het beest op de foto'. Gelukkig steekt dat oranje lekker af tegen het groen van deze prachtige Pandanus Palm.
Het bleek een mannetje van ongeveer vijftien jaar oud. Orang Utans, wat trouwens Indonesisch is voor 'bos mensen', kunnen in het wild dertig tot veertig jaar oud worden.
Hier kunt u weer wat bonus punten sprokkelen, want deze jongen zit, ondanks zijn omvang, prima verstopt.
Vanuit een andere hoek laat hij zich wat beter fotograferen. Ondanks de treffende gelijkenis van deze kerel met onze Ed, blijkt de Orang Utan overigens, van alle grote primaten, het verste familielid te zijn van de mens. 96,5% van ons DNA is identiek aan dat van zo'n rooie rakker.
De Orang Utans leven solitair. De kids blijven bij mama tot ze een jaartje of zes zijn. Deze jonge dame had haar kleine jongen bij zich.
En dit is het betreffende inimini exemplaar. Hier contempleert hij zijn volgende slingerbeweging. Ma doet het grondig voor, maar het is in werkelijkheid behoorlijk lastig om niet telkens uit die bomen te lazeren.
Enfin, we hebben tijdens onze jungle trek, waarover later meer, maar liefst vier Orang Utans van dichtbij gezien. Met een mooi haarlichtje (red: tegenlicht wat het haar van achter oplicht) bungelt deze mama uit zicht. Een bijzondere ervaring om deze ambassadeurs voor het behoud van het regenwoud in het wild door de bomen te zien swingen.
Met deze super-de-luxe-touringcar, voorzien van vier uur lang durende keiharde Indonesische popmuziek, werden we naar het jungle dorp gebracht.
Vanuit de hangmatten voor ons huisje aan de Bohorok rivier, konden we heerlijk genieten van geluiden, geuren en kleuren van de natuur.
Onverstoord verslonden we vele boeken.
Totdat we werden opgeschrikt: Wat ruist er door het struuuuuuiiiiiikgewas?!?
Hey, laat onze koekjes met rust, jij brutale aap!
Man against nature.
De aap snauwde terug en ging, maar kwam al snel terug met z'n grotere broer. Gelukkig liep het goed af.
Om van dit avontuur bij te komen, gingen we maar even langs de rivier wandelen.
