Een dagje naar het strand

Ooit las Ed voor zijn boekenlijst 'Een dagje naar het strand' van de onlangs overleden Heere Heeresma. Het was zo'n lekker dun boekje, daar werd het dan ook op geselecteerd. Dat het 107 bladzijden tellende verhaal echter nog steeds bij hem is blijven hangen, betekent dat het ondanks zijn geringe omvang, een indrukwekkend epistel was. Enfin, veel woorden om Ed's volgende memorabele een-dagje-naar-het-strand-ervaring voor u in te leiden.

Afgelopen zaterdag togen wij met vrienden en vriendinnen, allen medewerkers van Yi Ha's bedrijf, naar één van de stranden bij Shenzhen. Onderweg moest er natuurlijk eerst worden gegeten. No No - met computerspelletje - buikt even uit tegen Ed's buik.
San San verwart de aanwezige mannen met haar kuise hoofddoek en de tegenstrijdige, niets verhullende blote schouder.
Een heerlijk gezin - naast Shu's familie misschien wel Ed's lievelings-Chinezen: Michelle, haar man Ah Hoi en zoon No No.
Meisje met zwembandje.
Zwaaiend meisje met zwembandje.
Bij het zien van zoveel Chinese schonen wurmt een van onze vrienden zijn nét effe te ruime zwemband in een opblaasbare zwemband. Maar het mocht niet baten, de dames druipen af, ondanks zijn steelse blik en über mannelijke zwemband.
De huurzwembanden zijn overigens niet alleen voor de lol. Ze blijken vaak uiterste noodzaak aangezien veel Chinezen niet kunnen zwemmen. Ter illustratie: van de twaalf met ons meereizende vrienden kunnen slechts vier het hoofd letterlijk boven water houden.
Tussen de regenbuien door moesten deze drie lekkere wijven met hun zwemband in de branding op de foto.
U denkt een schattig klein meisje met strandscheppen en zandvormpjes te zien op de foto. Niets bleek minder waar.
Want deze, als boer met kiespijn lachende strandbezoeker moest namelijk met spoed door madame - de dochter van een van onze reisgezellen - worden uitgegraven.
Ondanks de regenbuien was het aangenaam toeven onder de gehuurde partytent. Het was al met al - geheel in strijd met Heere Heeresma's versie van 'Een dagje naar het strand' - een heugelijke dag.

Onderkomen in Dongguan

We zijn inmiddels alweer een week in Dongguan, maar hebben tot nu toe verzuimd u te tonen waar we gehuisvest zijn. We verblijven in het centrum van de stad in het appartement van Shu's lieve nicht Yi Ha. Kom mee voor une grande tour de l'appartement.

Met de lift stuiven we door de geluids- en lichtsbarrière naar de negende verdieping van flat 8 van het complex Moon Bay Garden.
Voila, de living.
De dining en - het was u waarschijnlijk al opgevallen - het witte pekineesje met de treffende naam 'Witje'.
De master bedroom met - we zijn in Azië - roesjes aan al het bedlinnen.
De keuken waar we over het algemeen alleen het ontbijt bereiden, de overige maaltijden worden veelal buiten de deur genuttigd.
En het kantoor waar we regelmatig de e-mail afhandelen en uw favoriete weblog bijhouden.
Het uitzicht naar het Noordoosten, een typisch stedelijk Chinees tafereel. Heiig, ietwat grauw en nul vergezichten.
Het complex heeft meerdere woontorens, binnentuinen en vijvers.

En hier werkt Ed aan zijn Tarzan postuur: het sportcentrum van het complex, voorzien van fitnesscentrum.

Mahjong, Mah Jongg, Ma Jiang!

Hoe je de naam van dit spel moet spellen, daar zijn ze het nog niet over eens. Mahjong, Mah Jongg of Ma Jiang, het maakt niet uit; dat het echter een leuk spel is, daar kwam onze Ed vandaag achter. We werden uitgenodigd door Michelle en San San voor een speciaal Mahjong diner. In dit restaurant is de Mahjong tafel van groter belang dan de eettafel.

Geholpen door Shu en een enthousiaste kelner mocht Ed een beetje snuffelen aan het spel.

Maar al snel namen de échte 'Mahjong die hards' - van links naar rechts op de foto Michelle, San San, Michelle's man Ah Hoi en zoontje No No en Shu - het spel over.

Met veel kabaal, gelach, behendigheid en fanatisme werd het spel gespeeld door jong en oud.
Michelle wachtte al lange tijd op een belangrijke steen voor haar overwinning.

En laat nou de fotograaf weten wie die stenen bezat.

Woud van regels

Als je land 1.331.460.000 inwoners telt (telling 2009), dan heb je wat regeltjes nodig. Als je bevolking daarbij vaak ook nog een wat bijzondere kijk heeft op omgangsvormen en etiquette, dan heb je zelfs een hele hoop regels nodig. Om u te laten kennismaken met het Chinese woud van regels nemen we u mee naar het kleinste kamertje van een fijn restaurant in Dongguan.We lazen hier: Water is the source of life, please save water, thank you!
Onder: Please flush after using the toilet, thank you! Boven: Please do not step on the closestool (red: toilet seat) for your safety. Dat laatste moeten we even verklaren. Sommige Chinezen hurken liever op een toilet dan dat ze met hun billetjes de bril beroeren.
Links: Please do not put debris (lees: puin. Men bedoeld uiteraard: rubbish) in the toilet, thank you! Rechts: Please throw the tissue into the waste bin, thank you!
Let wel, overal staat netjes 'Thank you' achter, dus we hebben het u vriendelijk gevraagd. Kunt u zich niet conformeren aan onze regels, dan krijgt u - oh oh - met dit heerschap te maken, mr No No.
En meer hoeven we, dachten wij, niet te zeggen, toch?

Met de neus in de lychees vallen

De maand juli is in het zuiden van China de maand van de overheerlijke lychees en laten we nou nét in juli zijn aangekomen in Dongguan. Bij de familie van Shu's nichtje Lan Lan staan veel lychee- en andere fruitbomen in de tuin, dus werden we uitgenodigd om bij hen lychees te komen eten.
Voordat er lychees geplukt konden worden moest het plukteam - naast Shu, haar nichtje Lan Lan en neefje Barry - een warming up doen.
Het plukteam werd aangevuld met de moeder van Lan Lan en Barry in de rol van technisch manager, en een vreemde kerel in een geblokt mascottenpak.
Jong en onbesuisd als ze is, is er geen horde te hoog of laag voor Lan Lan - het zou ook een mooie naam zijn voor een Japanse stripheldin. Hier springt ze op een lager gelegen dak om de lychees als een roofdier te benaderen.
Ed gaf - met handen in zijn zij en buik vooruit - zogenaamd nuttige aanwijzingen. Helaas bleken de laatst overgebleven lychees té ver en té hoog in de achterste boom te hangen.
Maar geen andere vrucht was onze Lan Lan te slim af. Ze gebruikte een kung-fu-wapen-achtige bamboe stok om de ver hangende vruchten te kunnen overmeesteren.
Gotcha! Binnen mum van tijd lag er een aantal slachtoffers aan onze voeten. Hier toont Lan Lan een soort passievrucht cq. granaatappel, waarvan wij het bestaan niet afwisten.
Om de teleurstelling van de te hoog hangende lychees weg te drinken schonk Lan Lan traditionele Chinese thee vanaf de speciale theetafel.
Gelukkig voor Shu had Lan Lan's moeder op deze teleurstelling geanticipeerd en kwam ze op de proppen met vers geplukte lychees die ze bij de buren had gekocht. Ze waren voortreffelijk!

Kleine meisjes worden groot

Inmiddels is Shu's nicht Yi Ha al een bekend persoon op ons blog. Haar dochter Kate is echter nog niet eerder in beeld geweest. Kate woont voor haar studie al sinds 2006 in Nottingham, Engeland. We troffen haar in China waar ze toevallig twee weken bij haar moeder op bezoek was. Kate nam ons op sleeptouw langs memory lane; de buurt van haar jeugd. We begonnen met speciale rijst rolletjes bij haar favoriete ontbijststek.

Daarna nam Kate ons mee naar het huis waar ze heeft gewoond toen ze naar de lagere school ging. Er kwamen tijdens de wandeling veel jeugdherinneringen bij haar boven.
Er is veel veranderd in de laatste jaren. Dit is de vernieuwde poort van de middelbare school waar Shu's vader een aantal jaren naar school is geweest, totdat de Japanners kwamen.
's Avonds hebben we hebben Kate en Shu's andere nichtje Lan Lan getrakteerd op een Thais diner. De aanleiding was hun beider afstuderen. Kate studeert volgende week af voor haar master degree en Lan Lan was recentelijk al verlost van de schoolbanken. Tsja, kleine meisjes worden groot.

Randy's Rice Rolls

Met dank aan vriend Randy lijkt het er op dat we de Chinese internet autoriteiten een klein beetje kunnen omzeilen. Hij gaf ons een tip hoe we tóch op ons blog en sites als Facebook en Youtube kunnen surfen, ondanks de restricties vanuit overheidswege.

Hij gaf ons de tip tijdens een lunch in Shenzhen afgelopen zondag. We hadden afgelopen maand in Nederland al afgesproken om op 10 juli samen te dim summen in Shenzhen.
Randy is zeer recentelijk naar China vertrokken om aldaar te gaan werken in de telecom. We moesten natuurlijk wat eigenaardigheden over Chinezen met elkaar uitwisselen. En een lunch bij Shang restaurant in Shenzhen bleek hiervoor een perfecte setting.
Ondanks de gedetailleerde beschrijving van Randy's medische keuring lieten we ons de heerlijke happen goed smaken. Fijn om hem hier weer te treffen.

Hong Kong here we come!

En zoals aan alle vakanties een einde komt, kwam ook aan ons verblijf in Nederland een eind. Het is gewoonweg geweldig geweest om in een periode van zes weken zó intensief met familie en vrienden door te brengen. De warmte waarmee we door iedereen werden verwelkomd, de gastvrijheid van het in gebruik nemen van huizen, auto's en fietsen, de vele verwennerijen aan maaltijden en de fijne gesprekken, heeft ons wederom doen beseffen dat we een fijn stel familie en vrienden hebben.

We vertrekken dan weliswaar weer lekker richting Azië, maar we komen zéker terug.
In Hong Kong aangekomen, werden we direct al in de Chinese zoektocht naar geld meegesleurd. Hier in Happy Valley, waar iedere woensdagavond de paardenraces worden gehouden, hebben we na een avondje gokken netto € 2,77 gewonnen. Een mooi zakcentje om het komende reisjaar te beginnen, niet?

Meebouwen aan zandkastelen

Al zestien maanden lang proberen we zo ver mogelijk weg te blijven van de kluswerkzaamheden in het nieuwe huis van Ed's broer Martin en schoonzus Roos. Het leek ons te gaan lukken, maar op de ochtend van vertrek naar Hong Kong moesten we er toch aan geloven.Dit is Martin. Hij vroeg met zijn droevigste gezicht of wij hem wilden helpen met het scheppen en kruien van een beetje zand.

Zo ziet een beetje zand er uit, of liever gezegd, zo ziet 16 m³ zand er uit. De fijnproever ziet er wellicht een weelderige buste in, Ed daarentegen brak het zweet al uit alvorens hij was begonnen met scheppen.

Roos in haar nieuwe XL zandbak. Op de achtergrond een 'hard werkende Ed'.

Die charmante zweetplekken onder Ed's oksel zijn puur en alleen van het toezien hoe Mart keihard aan het scheppen is. En dan die handschoenen, die waren ook duidelijk alleen voor de sier.Shu deed ook net alsof ze hard heeft gewerkt - deze foto is gemaakt nadat de berg verplaatst was richting achtertuin. Juist op het moment verscheen Shu ten tonele met haar kruiwagen en scheppen: 'Oh, zijn jullie al klaar?' Kort en goed: we hebben lekker meegewerkt en vinden het jammer dat we niet vaker behulpzaam konden zijn bij de totstandkoming van hun paradijselijk stulpje.