DMT's aan het werk

We berichtten u al eerder over onze lievelingen, de DMT's van Sierra Madre Divers. Eén van de bijzonderheden van de Divemaster opleiding is dat de student, waarschijnlijk voor het eerst in zijn duik-carrière, onbeperkt en hardcore kan gaan fun-duiken. Om uiteindelijk te kunnen worden afgetekend als Divemaster moet de duiker tenslotte minimaal 60 gelogde duiken op zijn naam hebben staan.

Uiteraard moet er wel naast het ongelimiteerd fun-duiken ook serieus geluisterd worden naar wat de instructeur te vertellen heeft in haar briefings.

Na de theorie examens wordt vooral veel ervaring opgedaan in het assisteren bij de verschillende duikcursussen. Mikhail staat aandachtig mee te kijken hoe Shu - als een ware artiest op een podium - een demonstratie geeft hoe een duikfles op de juiste manier op te tuigen.
Sarah zit achterover leunend te wachten totdat het podium de hoogte in draait zoals bij vele popconcerten het geval is.
Marina maakt zich klaar om als eerste het water in te gaan om de Chinese studenten letterlijk en figuurlijk op te vangen. Het zwembad mag weliswaar slechts 1.50 meter diep zijn, maar er zijn maar weinig studenten die zich hierin zonder hulp staande of drijvende kunnen houden.

Vervolgens is het vooral hard werken voor de DMT's tijdens de eerste duiken van de PADI Open Water cursus. Marina helpt hier de student de horizontale zwemhouding te verkrijgen voor het beste duikresultaat.

Hier houdt onze Russische schone de student strak in de gaten om te voorkomen dat hij langzaam naar de oppervlakte stijgt.
Mikhail staat op scherp om op ieder moment in te grijpen als de student tegen het koraal dreigt te botsen.

En dan wordt er ook verwacht dat je als DMT met de studenten op de foto gaat.

En als 'rol model' voor de studenten laat je als DMT vooral zien dat je veel lol hebt in het duiken door met gekke bekken en gebaren voor de camera te poseren, zoals Sarah hier doet.

Divemaster Trainees

Normaliter begeven wij ons voornamelijk in het bijzijn van duik-maagden. We nemen de PADI Open Water studenten aan de hand voor hun eerste hoogtepunten in het diepe blauw. Getuige zijn van een ontluikende liefde voor de onderwaterwereld is super leuk. Maar het kan ook best vermoeiend zijn om onze bloempjes te leren om onder water al die spartelende armen en benen in bedwang te houden.

De recentelijke komst van Divemaster Trainee (DMT) Sarah bood ons een zeer prettige afwisseling. Eindelijk weer eens iemand onder onze vleugels die zich onder water daadwerkelijk in een rechte lijn kan voortbewegen.
Sarah is een leergierige dame. Ze is bovendien een schatje die bereid is tot een uitermate grote inzet.
En daarmee stuiten we op nog een voordeel van de aanwezigheid van een DMT: terwijl Sarah het lastige werk doet, kunnen wij fijn proefwerken nakijken.
U begrijpt dat ons geluk niet op kon toen er zich afgelopen week nog twee DMT's aandienden. De Russische Marina en Mikhail, onze onderburen in het appartement, vroegen ons hun Divemaster training, die ze bij een andere duikschool zijn gestart, af te maken. Ze hadden elders wat nare ervaring gehad en wendden zich tot ons. Natuurlijk hebben we ons met volle overgave en met alle liefde op hun opleiding gestort.

Laarni 50

Sierra Madre's mama, eigenares en baasie Laarni bereikte gisteren de heuglijke leeftijd van vijftig jaar. Naar Filipijns gebruik werd er een feestmaal bereid en iedereen die betrokken is bij de duikschool werd van harte uitgenodigd om een vorkje mee te komen prikken. Laarni is een echte schat. En zeg nou zelf, die vijftig jaren zie je toch niet aan haar af.
Ons geluk was dat er zeer recentelijk een nieuwe chefkok is aangesteld om de keuken van het nieuw te openen restaurant van de duikschool te gaan bestieren. Zijn vuurdoop was een feestmaal voor de uitgehongerde divemasters en bootmannen.
De hongerige wolven deden zich tegoed aan gefrituurde kippenpoten, gevulde inktvis en andere heerlijkheden. Wat ons betreft mag Laarni vaker jarig zijn.

Sierra Madre ballers

Basketball is de meest populaire sport in de Filipijnen. In iedere barangay vind je wel een court met een getimmerde stellage waar een bucket aan is geknoopt. Ondanks zijn gemiddelde lengte van 146 cm is de Filipino hardvochtig over zijn ballgame. Dat heeft zevenentwintig teams van dive shops bewogen om zich in te schrijven voor de uiterst prestigieuze Panglao Dive Shop Basketball competition. Gisteravond was het weer aan onze mannen om de eer van Sierra Madre Divers te verdedigen tegen de jongens van Sea Quest Divers. Na een warming up onder toezicht van Ed ging de beer los.
Grappig detail zijn de duikvlaggen die door een plaatselijke artiest op de basketball backboards zijn geschilderd.
Het team bestaat uit duikgidsen en bootjongens. Helaas is de transfermarkt al geruime tijd geleden gesloten en kon Ed met zijn 194 cm niet postuum worden ingeschreven voor de competitie.
De twee scheidsrechters komen ook uit de duikgelederen. Op slippers denderen ze, met fluit in de mond de hele avond het court op en neer.
De wedstrijd wordt vanaf de perstribune voorzien van live (Engelstalig!) commentaar. De twee Mart Smeetsen achter het bureau komen echter vaak niet verder dan: 'Number 22 passes the ball to number 13. He shoots... no good.'
In de ArenA wordt de stand van de Ajax wedstrijden bijgehouden op een PSV Phillips scorebord. Dat kan natuurlijk niet. Hier betrekt men de lokale jeugd bij het spel door ze met ouderwets krijt de stand te laten bijhouden op een hyper modern schoolbord scorebord.
Het is niet duidelijk of ze schoolpunten krijgen voor de moeite, maar het is telkens een avondje gevuld met rekensommen. Supersnel de score wissen en 1, 2 of 3 punten optellen bij de vorige stand. En dat drie potjes per avond, waarbij de laatste wedstrijd omstreeks 01:00 uur eindigt.
Spetterende slam dunks zitten er niet in, maar we wonnen de wedstrijd met een glansrijke 100-91. We zijn weer een grote sprong dichter bij de play-offs.

Pech onderweg

Na een klein uurtje bussen vanuit de jungle, kwamen we weer aan in Tagbilaran op Bohol. We hielden een tricycle aan en verheugden ons op onze thuiskomst op Panglao. Maar helaas, na 10 minuten moesten we uitstappen.

Ed ijsbeerde zich suf en kon slechts bedenken dat het een pepernoot moet zijn geweest, aangezien Sinterklaas binnenkort in Nederland aankomt en hij hier in het diepste geheim recentelijk een ernstige schimmelinfectie heeft uitgeziekt.
Gelukkig stopten we voor de deur van een barmhartige Samaritaan die onze chauffeur met de lekke band naar de plaatselijke Kwik-fit bracht.
Dezelfde vriendelijke man (Logistiek Piet?) bood ons stoelen aan waarop we zittend de wederkomst van onze chauffeur konden afwachten.
Eindelijk kwam de jarenlange gang naar de sportschool Ed van pas. Met de geringste inspanning flipte hij ons voertuig op zijn kantje, zodat het wiel gemakkelijk kon worden gemonteerd.
Kort daarna waren deze blije eikels weer on the road. Even een post scriptum. De roze kaart die u in de tricycle ziet hangen is de registratiekaart van de bereider. Naast zijn naam en geboortedatum is ook aangegeven wat de resultaten waren van zijn recentste 'Physical' en 'X-ray' exams. Elektronisch Patiëntendossier Pinoy-style.

Loboc

Na het Tikibad-waterspektakel besloten we een wandelmars in te lassen naar het nabijgelegen dorpje Loboc.Deze keer spelde Ed op safe en liet hij zich vanaf onze bungalow veilig en vooral droog overzetten naar de andere kant van de woest kolkende rivier.
Op wat modderige slippartijen na ging het wandelen door de rijstvelden ons een stuk beter af dan het kajakken.
Het centrum van Loboc heeft een zeer authentiek Spaans koloniaal pleintje met deze oude kerk.
Hoe ouderwets dit dorpje dan ook mag lijken, het is feitelijk behoorlijk bij de tijd. Links op de foto is de - stilstaande - klok in de kerk te zien en rechts op de pilaar van het viaduct zien we een design wandklok gespijkerd.

Spetter avontuur

Na onze overtocht van Bato naar Ubay op het eiland Bohol, vervolgden we onze reis naar de jungle in de omgeving van Loboc. Actief als wij zijn, besloten we deze keer de Loboc River op eigen wijze te verkennen. Vanaf onze jungle bungalow stapten we ieder in onze eigen kajak richting de watervallen.

Ed roeide behendig tegen de stroming in.
Maar al snel werd Ed onherroepelijk door de rivier teruggevoerd.
En nog geen vijf seconden daarna kapseisde de kabbel-kantel-kajak en met een klap lag Ed in de rivier.
Nou ja! Aan deze onschuldig ogende watervalletjes kan het toch zeker niet gelegen hebben.
Na het kajakken stormde Ed terug naar onze bungalow 'Honeymoon in Vegas'.
Shu vroeg zich af of hij wellicht sacherijnig zou zijn geworden van zijn uitermate natte schoenen.
Natuurlijk niet! Onze spetter haastte zich huiswaarts voor een heerlijke frisse douche na dit waterballet.

Halloween

Na het surfen en brommeren op Siargao Island vertrokken we via Leyte Island voor een meerdaagse terugtocht naar Panglao om de duiklessen te gaan hervatten. Reizen in en op de Filipijnen betekent veelal boot-in-boot-uit. De rest gaat per bus, of Jeepney.

Na een stopover bij de Duitse Ralf in zijn duikresort in Pintuyan - rechts onder op de kaart - busten we via San Francisco, Liloan en Sogod naar Padre Burgos. Daar drift doken we langs een prachtige koraalwand op de duiksite Napantao. Daarna reisden we verder naar de havenplaats Bato voor de overtocht naar het eiland Bohol.

We kwamen in de middag aan en kochten een ticket voor de ochtendboot van de volgende dag. Op weg naar ons onderkomen - het Holy Child Pensionne - zagen we een zeer veelbelovende banner: Halloween disco party tonight!
Shu heeft bij wijze van Halloween kostuum met overgave op Ed's ogen staan timmeren om ze zombie-zwart te krijgen.
U dacht dat 'onze-lieve-Shu' niet tot een dergelijke daad van geweld in staat zou zijn? Well, think again!
In het plaatselijke outdoor sportpaleis troffen we fijn uitgedoste schare feestgangers.
Angstaanjagend op geheel eigen wijze: bloedrode lippen en een vakkundig ontblote hals om - met alle liefde - je Dracula-tanden in te zetten.
Nog zo'n schrikbeeld voor menig bevreesd manspersoon.
Gelukkig was deze volgroeide Filipijnse Harry Pinoy Potter gaarne bereid om het kwaad met zijn toverstaf en stralende glimlach te beteugelen.
De beheerder van de boem-boxen, beheerser van de party-mood en bespeler van menig meisjeshart: directeur-eigenaar en DJ van de drive-in disco.
Er was een tafeltje gereserveerd nabij de bar voor de burgemeester, maar het meubelstuk bleef onbezet: Mayor Nael Gertos kwam niet opdagen.
Er werden prijzen uitgeloofd voor de best verklede partygangers. Ziehier numero uno: de zombie die de eerste prijs won. Glimlachend nam hij de 500 Pesos (€8,50) in ontvangst.

Een hart-etende, bebloede soldaat ging er vandoor met de tweede prijs: 300 Pesos.

In de Filipijnen hebben ze een vreemde hedendaagse invulling van een aloud disco dansvloer fenomeen; vroeger dansten de meisjes in de disco rond hun handtassen, hier dansen ze rond een oude rolstoel.

Gelet op de ijzige blauwe gloed rond de linker gestalte menen wij dat, als al het andere mislukt, Ed altijd nog aura-fotograaf kan worden.

Feestvieren op zijn Filipijns: huur het recht om aan een tafeltje plaats te nemen voor 200 Pesos en bestel frisdrank en bier in familieflessen. Top het af met chips en begeef je naar de dansvloer.
Waar ter wereld u zich ook in een disco begeeft, de party pics zijn fijn universeel: blije glimmende mensen en meisjes die bij het zien van een camera in pose schieten.
Ter afsluiting een duiveltje en wat schattige konijntjes. U vreest de linker het meest? Laat u niet bedotten, want herinnert u zich de de killer bunny nog?