Visquiz

Tijdens twee van onze snorkelsessies op Pulau Weh hebben we onze camera meegenomen. Hieronder de opbrengst van twee middagen met je snufferd onderwater kijken. Scroll naar beneden en vijzel uw viskennis wat op met de 'Herken de visquiz'. Een setje Ghost Pipefish. U denkt: "Huh, ik zie twee blaadjes dobberen in het water". Wij garanderen u echter dat het hier twee schatten van groene vissies betreft.
Een giant Pufferfish. Die kan zichzelf opblazen en volzuigen met lucht en water. Hier verkiest hij echter zichzelf te verstoppen onder het rif, dat kost hem heel wat minder energie.
Zoekt u maar goed, dan vindt u onder de rots een Giant Porcupinefish. Die kan zichzelf ook opblazen. Daarbij heeft hij ook nog wat venijnige stekels op zijn rug. Toch ziet het lieverdje er met zijn enorme ogen erg aandoenlijk uit.
Een Blue Seastar. Die had u zonder twijfel natuurlijk al lang herkend.
Dit is een samenscholing van een viertal Pipefish. Verre familie van die groene jongens bovenaan de pagina, maar met een heel ander uiterlijk.
De Crown of Thorns Starfish. Een paarsblauwe doornenkrans. Deze jongen met zijn giftige stekels leeft van de consumptie van koraal. Niet echt een geliefde bezoeker dus.
Zoekt u maar naar een uitermate boze Bearded Scorpionfish in dit plaatje.
Ed's favoriet maakt zich hier uit de voeten. Het betreft een Clown Triggerfish. Zwart en geel met witte stippen op zijn onderlijf.
De Orange Tail Butterflyfish die hier boven het koraal hangen komen uit een enorme familie met talloze verschillende soorten en kleuren. De Butterflyfish worden gekenmerkt door hun vorm. Rond, met puntige staarten.
In de verte neemt een school Blue Powdered Surgeonfish een vluchtheuvel op het koraal.
Deze kent u al, de Green Turtle.
Wat is dat nou, daar in de verte?
Een school met Razorfish. De scheermesjes verplaatsen zich verticaal en het is alsof ze worden bestuurd door een enkele brein.
Wat een schatje. Een Giant Moray Eel. We spotten hem in water wat een meter diep was. Als je er bijna overheen zwemt schrik je toch best van deze jongen.
Het formaat van een fikse bovenbeen, met een lengte tot 250 centimeters. Hij ligt hier opgekruld onder het koraal. We sluiten af met een setje van de mooiste en meest bizarre vissen die het duiken en het snorkelen van Pulau Weh kenmerken, de Lionfish. Giftige stekels als manen aan alle kanten en de kleuren van het koraal; deze vriend is tegen alles opgewassen.
In een prachtige duikvlucht scheert hij over het rif. Het was een geweldige ervaring om op 25 vierkante meter rif een compleet dozijn van deze vissen te spotten.

Schildpaddensoep

We zitten inmiddels ver weg van Pulau Weh, in het West Sumatraanse Pariaman. Maar de volledigheid gebiedt ons u nog even te verblijden met wat foto's van onze snorkelsessies op het tropische eiland Pulau Weh. Dit vrolijke schouwspel kwamen wij onderwater tegen. Een Green Turtle doet zich tegoed aan een - hopelijk dode - kwal. We horen u sidderen bij het idee. Klinkt het Engelse Jellyfish u wellicht smakelijker in de oren?

Zo voltrekt de jacht van een schildpad zich zo ongeveer: langzaam dobbert hij wat door het water en doorkruist hij fladderend het groene rif.

Daar achter het koraal vermoedt hij een heerlijke hap, want het aroma van een overmatig sappige Jellyfish waaiert hem in de warme stroming tegemoet. Dit plaatje doet u, net als onze vriend, natuurlijk ook watertanden.
Shu geeft als een ware bordjes draaiende Leontien aan hoe groot de Jellyfish is.
We zijn tijdens het snorkelen heel wat van die jongens tegengekomen. Deze bemoste kerel zat zich lekker te camoufleren op het koraal. Let wel, deze foto is op drie meter diepte genomen. We konden wel concluderen dat hij ietsie beter is in het inhouden van de adem.
Om de een of andere reden gooide deze schildpad zijn handen in de lucht en ging hij er als een haas vandoor.
Was het wellicht al dat functioneel naakt, of vermoedde hij een not so happy ending in een warm bad, om vervolgens te worden opgediend als de gevreesde Chinese Schildpaddensoep?
Fly Forrest fly!

Snorkelsessies Pulau Weh

We hebben tijdens ons verblijf op Pulau Weh menig uur in het water doorgebracht, zowel met een duikuitrusting, als ook met de ouderwetse snorkel, masker en flippers. Het duiken was prachtig, maar tijdens onze snorkelsessies, die voor de deur van onze bungalow aan de oever van de Andamanzee begonnen, hebben we ook indrukwekkende dingen gezien.
Trek je klamme, dampende duikschoenen aan en spring met ons in het turkoois voor een snorkelsessie.
Een kleine afdaling naar de waterkant en het feest kan beginnen.
Dit is géén aangespoelde Mola Mola, maar Ed die een setje Robust Ghost Pipefish (waarover later meer) aan het bespioneren is.
In een volgend blog zullen we wat fototjes plaatsen van het onderwaterleven rond Pulau Weh en het eilandje op de foto hierboven: Pulau Rubiah.

Tropische vergezichten

Op dit moment zitten we op het vliegveld in Banda Aceh en wachten we op onze vlucht naar Medan. Gebruikmakend van de gratis Wifi voorziening kunnen we mooi de wachttijd invullen met wat achterstallig weblog onderhoud. Even wat plaatjes van prachtig Pulau Weh.

Shu: "Kijk dan, een zwarte bosaap die van zijn brommer is gestapt om een kijkje te nemen bij één van Weh's viewpoints".

Niks mis met een dergelijk vergezicht, toch? Koraalvelden, azuurblauwe zee, palmbomen en andere tropische vegetatie.

Wat kan zo'n langarmige, lui leunende zwarte bosaap zich nog meer wensen?

Air Terjun

Zoals het een tropisch eiland betaamt heeft Pulau Weh in haar jungle interieur een uiterst aantrekkelijke Air Terjun (Air = water, Terjun = vallen).

Het bijzondere aan dit exemplaar is de gratuit bijgeleverde bosnimf. Het is ons gelukt om haar stiekem te fotograferen terwijl ze haar dagelijkse bad neemt.

Kijk haar eens gracieus waden door de kristalheldere poel, gedrenkt in warme zonnestralen die door de bladeren van de regenwoudreuzen zijn gekrioeld.

Majestueus ontspruit zij met enkele soepele beweging uit het water om zich vervolgens te laten drogen op een rots. U begrijpt dat de rest van de foto's uit deze serie slechts voor privé-gebruik van een zeer select gezelschap geschikt zijn.

Gekkiggeit

Op een tropisch eiland als Pulau Weh is er de héle dag niets anders te doen dan duiken, snorkelen, eten, lezen en slapen. Zelfs druk sociaal contact met andere reizigers is op Iboih Beach ver te zoeken. Het bestaan wordt steeds eenvoudiger, maar saai wordt het nooit.

Je kunt namelijk altijd nog gesprekken aanknopen met de dieren die rond je seaview bungalow scharrelen.
Of, als die dieren jouw ondefinieerbaar geblaat niet begrijpen, een beetje gekkiggeit met ze uithalen.

Kilometer nul

Waar zitten jullie ergens? Nou, als je het de Indo's vraagt, dan zijn we bij kilometer nul, waar de wereld begint.
Ze hebben er een mooi abattoir/monument voor opgericht. Volg de pijl naar "The monument of zero kilometer of Indonesia".
Dit punt op Pulau Weh, Sabang, zou kilometer nul moeten zijn. Het meest Westelijke punt van Indonesië. Na een blik op de kaart kan iedere amateur padvinder echter concluderen dat er nog een zooitje Indonesische eilanden ten Westen van Pulau Weh - en daarmee ten Westen van het monument - liggen.
Een toeristische trekpleister op zijn Indonesisch: treurige scheefgezakte hectometerpaal en uitgezakte plastic stoeltjes met uitzicht op een volgekalkte betonnen rand en vervelende aap.

Dagje brommeren

Vandaag kregen we een dag kado. We zouden eigenlijk vandaag (zondag) terug naar Medan reizen om dinsdag het vliegtuig te nemen naar Banda Aceh. De maandag hadden we in het schema staan voor het versturen van de belastingaangiftes en de afronding van de administratie. Die dingen konden gisteren echter al op de 'To-do-lijst' afgestreept worden.

Dus huurden we in de vroege ochtend een brommer en gingen op pad naar de hot spring aan de Westzijde van het meer.
Je kan helende baden nemen en genieten van de zwavellucht die er hangt.

Shu bij de oorsprong van de hot spring.
Er werd ons afgeraden om op de terugweg dwars over het eiland te steken. Eigenwijs als we zijn legden wij dit advies uiteraard naast ons neer. Wat volgde was een helse rit over een nagenoeg onbegaanbare weg. De gekozen route voerde ons echter wel langs afgelegen dorpjes, duizend zwaaiende kindertjes, dwars door een bos met karbouwen en langs grasgroene rijstvelden. Het was het waard.

Poppy Fish Farm

Op minder dan twee keer vallende steenworpen afstand van Hariara Guesthouse kan je volgens de Lonely Planet de lekkerste mix fruit pancakes en gebarbecuede vis van het Toba meer eten.

Bij het zien van het uithangbord van Poppy Fish Farm loopt het water ons al in de mond: verse boerderijvis.
Poppy heeft een mooie theorie over hoe je de lekkerste vis van het Toba meer kan kweken. Bak de beste pancakes van het Toba meer, voer ze aan de vissen en voilà: de lekkerste vis van het Toba meer. Poppy voert zijn vissen, die hij houdt in zijn vijver, iedere dag met pancakes en bananenschillen.
Minstens twee uur van te voren dien je op te geven dat je vis wilt eten. Poppy vist dan een mooie vis uit zijn vijver via een speciaal visnet. Verser kan het niet.
Vervolgens wordt de vis op authentieke wijze bereid op de speciaal gemetselde barbecue met een dak van golfplaten.

Poppy laat trots zijn handen zien. Al tien jaar werkt hij hard aan zijn fish farm en restaurant. Daarnaast heeft hij ook vijf 'cheap' rooms voor backpackers. Hij heeft een mooi universeel doel voor ogen met al dat werken.
Een betere toekomst voor al zijn schatten van (klein)kinderen.

En wie weet kunnen ze gaan studeren aan de universiteit.
Deze haan is voorlopig de kok nog even te slim af. Tip voor deze haan: neem vooral geen pancakes en/of bananenschillen van die vriendelijke Poppy aan, anders lig jij binnenkort óók op de barbecue!