Lijiang Dayan

De lieve Cyril volgde een eeuwigheid aan avonturen geleden een cursus 'Rescue Diver' bij Shu. Vervolgens dook ze elders in de onderwaterwereld een gefortuneerde kerel op met een gloednieuw guesthouse zónder beheerders; of ze wellicht interesse had om het guesthouse te runnen. Cyril en haar vriend Ronny - ze komen in een later blog nog uitgebreider aan bod - doken in het diepe en namen de klus op zich. Toen we dit verhaal hoorden planden we natuurlijk direct een bezoek aan hun nagelnieuwe herberg in Lijiang.

Laten we eerst Lijiang maar eens aan u voorstellen. Lijiang's gehele grondgebied is in 1999 door de UN tot World Heritage Site gedoopt. In China betekent dat een vrijbrief voor toerisme on steroids.
Lijiang kent drie oude stadscentra in verschillende staat van (her/over) ontwikkeling. Eén van de drie centra is Dayan. Je kan er een gulzige blik werpen in de oude kruip-door-sluip-door architectuur van China's welleer. Het probleem is echter dat werkelijk álle gaten in de muur, huizen en binnenplaatsen zijn omgetoverd tot respectievelijk: authentieke shawl shop, ambachtelijk houtsnijd atellier, en traditionele taverne.
Deze kat is aangelijnd aan één van de vele 'oorspronkelijke' Naxi bontwinkels. Mogelijk vraagt hij zich ook af wat er ook al weer zo autochtoon is aan de geëtaleerde konijnenpootjes.
Ook hier geldt: When in Rome, do as the Romans. Zet je verstand op nul, surf mee op de toeristengolf en slurp een inheems kopje koffie weg in één van de rustieke overgeleverde koffieshops.
We hebben genoten van de zwarte traktatie - de koffiebonen komen daadwerkelijk uit de plaatselijke provincie - die ons werd aangeboden door John en Polly.
Na de koffie (en vóór de lunch) deden we een rondje winkels. Vele duizenden snuisterijen uit geheel China zijn verzameld in deze antiekwinkel. Van een kleinnood als een setje Tibetaanse koeienbellen tot de domicilie van een groene schildpad.

Temidden van zoveel bijzonderheden gingen we, tot uitermate groot vermaak van de dolenthousiaste medewerkster van de winkel, veelvuldig op de foto.
Voor liefhebber nog even een mini Panorama Mesdag. Print de foto uit en plak de uiteinden aan elkaar. Fabriceer vervolgens een stellage rond je hoofd waaraan je de foto kunt hangen en draai een rondje tussen de Chinese toeristen op het centrale plein in Lijiang Dayan.

Baishuitai

Vanuit Daocheng vertrokken we naar Shangri-La. De stad die voorheen bekend stond als Zhongdian zou de meeste overeenkomsten hebben met het geschetste Utopia in het boek Lost Horizon van James Hilton. Toen de bus na elf uur hobbelen de stad binnenreed vroegen wij ons echter af waar al die heisa op gebaseerd is, want het betreft een gewoon stoffig Chinees oord. De meeste bezienswaardigheden bevinden zich (ver) buiten de stad en de entreeprijzen voor de idyllische meren en bergpaden zijn buitenproportioneel hoog.Die trekpleisters sloegen we dus over, maar met nieuw gemaakte vrienden deelden we een dagje een minibus voor een ritje door de omgeving. De eerste stop was bij de kalksteen terrassen van Baishuitai.

Deze blije eikels ontmoetten we in de bus van Daocheng naar Shangri-La. Wat begon als een suffe mop - twee Hollanders zitten in de bus met een Chinees duo en een stel uit Israël - bleek uiteindelijk een waardevolle ontmoeting. Van links: Shu, Rotem, Hagay, Polly en John.
Wellicht zijn sommigen van u wel eens in het Turkse Pamukkale geweest. De terrassen zijn daar iets witter, maar het fenomeen is identiek aan wat er in Baishuitai gebeurt. Water stroomt van de berg en door eeuwen van kalkafzetting zijn er veelkleurige terrassen ontstaan.
Een wonderbaarlijk uitzicht over de rand van de terrassen, met een door de mist gesluierde buurberg.
Geloof het of niet, maar dit plaatje is genomen na een draai van 180º ten opzichte van het voorgaande plaatje.
We lieten dit heerlijke stel in Shangri-La achter om ze mogelijk later in onze reis nog te treffen. Broer John en zus Polly regelden zeer attent ook voor ons een buskaartje en hopten met ons op de touringcar naar Lijiang.

Snowflake

Bij het lezen van de titel 'Snowflake' denkt de kenner waarschijnlijk direct even aan één van ons. Shu Ming betekent namelijk 'heldere sneeuw'. Maar vanwaar deze titel?

In het plaatsje Daocheng troffen we onlangs dit Bourgondisch plaatje aan.
We waren namelijk op zoek naar een verblijf voor een paar nachten en kwamen bij deze poort aan.
Toen we onze vermoeide koppen om de hoek staken, waren we direct verkocht.
Een alleraardigste lachende jongeman rende ons tegemoet en verwelkomde ons in dit knusse hostel.
Dit met enorm veel liefde verbouwde hostel draagt de naam 'Snowflake'.

Natuurverschijnselen

Bij het zien en ervaren van natuurverschijnselen worden we steeds weer een beetje emotionaal. Hier een mooie spirituele boodschap van twee wereldwijze reizigers.

Zie je op een dag door de bomen het bos niet meer.

En kun je zelfs als een berg opzien tegen het leven.

Of ben je even niet in staat om de dingen helder te zien.

Zoek dan de natuur op, kijk om je heen, geniet van de schoonheid en probeer daarin de rust te vinden.

Je zult vanzelf het licht weer zien.

En daarachter wacht altijd een regenboog.

Sunset over Yading

Vanaf Zhuangmala Lake lag de bergtop van de Chana Dorie verscholen achter de wolken.

Pas bij het afdalen van de berg, terug naar Yading, zagen we hoe de avondzon de bergtop verlichtte.

Vanaf het binnenplaatsje van ons hostel was de bergtop van de Chenresig te zien terwijl de maan om het hoekje meekeek.

Wij besloten in de frisse avondlucht nog even te genieten.
Een lekker glaasje Chardonnay met een Frans kaasplankje zou op z'n plek zijn. Wij hebben het gehouden bij een papieren bekertje groene thee met een handje pinda's en rozijnen.

Holiday the Chinese way

Door de snelgroeiende economie van China zijn steeds meer Chinezen in staat op vakantie te gaan. Echter, de verwachtingen van deze vakantiegangers en de manier waarop zij vakantie vieren verschillen hier en daar van de onze.

Allereerst spreken zij af met zoveel mogelijk vrienden, familie en/of collega's om gezellig met z'n allen op pad te gaan. Vooral veel gillen, schreeuwen, brullen en blijde foto's maken behoren bij het typische Chinese vakantiegevoel.

Wíj willen bijvoorbeeld veel liever heerlijk rustig met ons tweetjes picknicken bij het bergmeer.

Als vanzelfsprekend schaffen onze Chinese vrienden, afgekeken van de televisie, een complete outfit voor bergbeklimmers aan.
Het liefst zijn ze uitgerust met een professionele Canon of Nikon. En als het niet anders kan, dan maar zoveel mogelijk foto's maken met hun iPhone 4 zoals deze Chinese toerist.
Wij daarentegen gebruiken heel gewoon onze Canon G11 voor onze plaatjes.
De Chinezen zijn dus altijd zeer goed voorbereid en hebben er reuze veel zin in. Waar ze echter geen rekening mee houden, is dat ze een redelijke conditie moeten hebben om op 4000+ meter hoogte een berg te beklimmen. Gelukkig zijn daar deze lieve ezelsruggetjes voor.
En wanneer het zelfs te zwaar wordt voor deze 'draag'-dieren, dan worden ze verder ingezet als 'duw'-dieren om de Chinese wandelaars de berg op te duwen.
Wij echter trotseren het liefst de berg op eigen kracht.
Eén ding moeten we de Chinezen nageven: deze zuurstoffles behoort tot hun standaard uitrusting. Daar hadden wíj nou weer niet aan gedacht.

Heilige bergen

Het Yading Nature Reserve ligt temidden van drie heilige bergen van rond de 6000 meter hoogte: Chenresig in het Noorden, Chana Dorie in het Oosten en Jampelyang in het Zuiden. Althans, dat zijn hun Tibetaanse namen. Uiteraard zijn de officiële Chinese namen anders, respectievelijk Xiannairi, Xianuoduoji en Yangmaiyong. Hoe dan ook, zoveel heilige grond trekt bedevaartgangers.Wat is een betere plek om je gebedsvlag op te hangen, dan op 4000+ meter hoogte boven de bron van een rivier? Het moge duidelijk zijn dat er meer mensen op dat idee zijn gekomen.
Op de achtergrond ziet u nog het puntje van de besneeuwde top van Chana Dorie in het licht van de ondergaande zon. Op de voorgrond ziet u een strenge leeuw als poortwachter voor de ingang van de Tibetaanse tempel Zhuonggu.
Aan gene zijde van de ingang van de tempel stond een quintet zwabbers te poortwachteren. Wat daarvan de heilige betekenis is, was Ed een raadsel.
Op menig bergpas zagen we, zoals hier aan de voet van de Chana Dorie, de Lung Ta gebedsvlaggen opgespannen in de vorm van een tent. Wellicht is het een verwijzing naar de Tibetaanse nomadentent?
Wat is dit nu? Het lijkt alsof Shu hier naar de top van een van de drie bergen kruipt, maar tot nu toe is geen van de heilige pieken ooit beklommen.
Met op de achtergrond, gehuld in de mist, de top van de Chenresig, draagt Shu haar steentje bij tot een nóg hogere cairn; een teken van respect.

Yading Nature Reserve

James Hilton's bestseller uit 1933 'Lost Horizon' vertelt het verhaal van vier reizigers wiens vliegtuig wordt gekaapt. Ze eindigen in een bergachtig Utopia, genaamd Shangri-La. Eén van de heren hoofdrolspelers vindt daar innerlijke vrede, alsmede liefde en het doel van het leven. Het Yading Nature Reserve strijdt met enkele andere plekken in China om de titel 'The real Shangri-La' U kunt zich voorstellen hoe wij ons verheugden op dit spirituele natuurschoon.Please cherish the green grass. Kijken mag, betreden echter niet.
Al snel concludeerden wij echter dat het reservaat is verworden tot een typisch Chinese toeristische attractie, inclusief verlengde golfwagentjes voor de hiker met een aversie tegen wandelen.
Overal wordt je geacht om je te allen tijde te begeven op de aangelegde paden of houten wandelpromenades.
Toegegeven, de omgeving is adembenemend, maar de inmenging van de mens verstoorde onze natuurbeleving. Overigens zijn we niet de enigen. In 2007 sloot het park tijdelijk haar poort vanwege opstanden van de lokale bevolking. Zij waren het niet eens met het beleid inzake de vercommercialisering van het reservaat.

Yakyoghurt

Zo af en toe verplaatsen wij ons op een uitermate relaxte wijze. Vergelijk het maar met een file-vrije dinsdagochtend op de A2 tijdens de vakantiemaanden. Op een dergelijke manier forensden wij naar het Yading Nature Reserve.We troffen namelijk een zeldzaamheid. De chauffeur van onze riante minibus was vriendelijk én absoluut niet gehaast. Hij stopte regelmatig bij bezienswaardigheden en opzienbarende verschijnselen.
Ergens langs de plaatselijke provinciale weg remde hij voor deze twee schatten, de kids van yakhouders. Op aanraden van onze chauffeur moesten we kennis maken met de verse yakyoghurt van hun pa en moe.
Voor dertig cent krijg je in een moderne nomadentent de yakyoghurt vers uit de pan in een bekertje geschept.
De vers zure lekkernij kon liefhebber van zuivel Shu duidelijk bekoren. Binnen een mum van tijd was het kartonnen bekertje volledig uitgelikt.
Met een blij gezicht vervolgden we onze weg naar de besneeuwde toppen in het Yading Nature Reserve. Die glimmer op Shu's voorhoofd is overigens geen yakyoghurt, maar de weerkaatsende zon die ons begeleidde op ons reispad.