Onze Lieve Vrouw van Fátima

Op 13 mei 1917 verscheen de Heilige Maagd Maria aan drie herderskinderen in het Portugese stadje Fátima. Het was de eerste van zes verschijningen aan de kinderen. Elke maand bracht ze Lucia, Francesco en Jacintha op de 13e een bezoekje. Ze verscheen voor het laatst op 13 oktober. De Katholieke kerk heeft het wonder erkend en de Filipijnen hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een grande fiesta in te lassen.

Hier geen lichtbollen en neerdalende engeltjes die boetedoening prediken aan drie nietsvermoedende herderskinderen, maar wel een volle maan die goddelijk door de schapenwolkjes schijnt.
We werden door onze huurbaas uitgenodigd om een vorkje mee te prikken. Zijn vrouw verwittigde ons glimlachend van een bijzondere feestelijke aangelegenheid verderop in de straat.
De buurt was uitgelopen om hét evenement van het jaar bij te wonen.
Een groep so-you-think-you-can-dance jongens deden hun uiterste best om de show te stelen, maar het main event was van een duidelijk hoger allooi.
Naast de Kapel van Onze Lieve Vrouw van Fátima werd namelijk de Miss Gay '11 verkiezing gehouden. Wat de connectie is tussen de Heilige Maagd Maria en als dames verklede heren, is ons een raadsel, maar ze genoten er van.
Zie hier, de drie finalisten, met op de achtergrond de laatste afvaller, de dame heer in de blauwe jurk.
Sommige van de heren toeschouwers konden zich nauwelijks inhouden bij de aanblik van zoveel schoonheden; er werd naar hartelust gegrepen en geknepen.
Wij hielden het nog vóór de bikini-ronde voor gezien. Er wachtte ons immers weer een enorm drukke werkdag.

Life is a beach!

Het klinkt leuk: elke dag naar het strand. Een beetje luieren en af en toe een duik. Leuke meiden in bikini's en gespierde ferme jongens in hippe surf shorts. Maar er zitten wat schaduwzijden aan dit zonnige bestaan. Na verloop van tijd groeien de palmbomen je oren (en je kruin uit).

En dan nog wat. Ze hebben het altijd over die gevaarlijke haaien, maar jaarlijks sterven er meer mensen aan vallende kokosnoten dan aan aanvallen van die gevreesde kraakbeenvissen.

Van al dat slipperen krijg je 'elegante' eelthoeven waar zelfs Stinky jr. - de dive shop dog - geen brood van lust.

Elke dag is het bloedheet. Je zweet je de narigheid. En dan al die aanstellerige natuurverschijnselen. Dit zagen we vandaag op Doljo beach.
Een regenboog rond de koperen ploert.
Maar toch. Ondanks al die dagelijkse kommer en kwel, vraag ons wat onze favoriete kleur is en je krijgt er twee: turkoois en blauw.

Filipijnse vervoersmiddelen

Toen we nog jong en onbedorven waren struinden we ooit met verdwaasde blikken in ons ogen door het Tropenmuseum in Amsterdam. Wat we daar al niet zagen: kano's en maskers van inboorlingen, boeddhabeelden uit verre landen en blaaspijpen met giftige pijlen uit het Zuid Amerikaanse oerwoud. Er stond zelfs een Jeepney tentoongesteld.
U vraagt zich wellicht af wat een Jeepney is? Het is een karakteristiek Filipijns vervoermiddel, een ware centaur: de voorste helft is Jeep en de achterste helft is schoolbus.
Zo ziet zo'n geval er in real-life uit. Uiteraard is hij voorzien van airbrush schilderingen en de onvermijdelijke verwijzing naar de Katholieke levenswijze van de bestuurder, de spreuk boven het voorraam: God's Gift.

Ze zijn er in alle kleuren, zoals Ferrari rood en Porsche Le Mans wit. Daarmee heeft u gelijk een indruk van de rijstijl van de F1 piloten bestuurders.

Een ander typisch Filipijns vervoermiddel is de Tricycle. Een motorfiets met een overdekt zijspan die we al eerder aan u introduceerden op dit weblog.

We zijn tijdens ons korte verblijf in de Filipijnen al heel wat prachtige gepimpte exemplaren tegengekomen, zoals deze groene met bling-bling licht metalen plastic 15-inch velgen.

De kans is zeer groot dat uw tricycle bestuurder zijn religieuze overtuiging op de achterzijde van zijn vervoermiddel kenbaar maakt. Zo lezen we hier 'Gift of the heavenly Father'.
Van de heilige stuurmanskunsten van de berijder moeten we het zeker niet hebben, maar 'In God we trust'.
Deze vonden wij wel leuk, naast het alledaagse 'Gift of God' lazen we op de achterzijde van deze tricycle: 'Don't follow me, follow Christ'.

Hondenweer

Voortbordurend op de vorige post even het volgende. De herfst is hier inmiddels ook aangebroken. Het regent hier al zo'n 24 uur non-stop en er wordt gefluisterd dat er morgen een typhoon langskomt. Maar wees niet ongerust, op ons eiland krijgen we alleen de randjes van de storm mee.

Het ziet er naar uit dat het hier met al die regen en wind voorlopig hondenweer blijft. Een kleine kanttekening bij deze voorspellingen is dat 28 of 29 graden Celcius dan wel weer aangenaam is.

Gelukkig heeft Shu op de Albert Cuyp twee prachtige regenponcho's gekocht.

Voorlopig zal dit dus wel het fashion statement van Ed zijn: kekke flitsende Willempie helm, gecombineerd met een bochel van zijn rugzak onder een fiers flapperende regenponcho: moeders, houd uw dochters binnen!

Hondenleven op Panglao

Anderhalve week geleden raasde typhoon Nalgae langs ons Filipijnse eiland Panglao. Vervolgens werden we volledig omvergeblazen door een storm van Chinese duikstudenten. Wat een hondenleven. De rust is nu echter wedergekeerd. We hebben vandaag voor het eerst hartgrondig kunnen genieten van het luie eilandleven.

We hebben allereerst heerlijk uitgeslapen tot maar liefst 06:00 uur. Een warme stralende dag lachte ons reeds toe.

Daarna heeft Ed twee uur lopen smijten en stoeien - net als de honden Gogo en Stinky jr. van Sierra Madre Dive Resort - met kansarme gewichten en fitness-apparaten in de plaatselijke sportschool.

Shu heeft eindelijk wat emails kunnen versturen en relaxed haar luisterboek kunnen beluisteren, terwijl ze uitkeek naar de thuiskomst van Ed.
En zo wordt het vanzelf een uurtje of 17:00. Dat is de tijd dat de restaurants op het strand zich klaar maken voor de avondgasten. Alle verse lekkernijen worden uitgestald voor de barbecue.
Deze dag eindigde weliswaar met een wat bewolkte zonsondergang, maar u hoort ons niet klagen over ons luie hondenleven.

Niels en Inge

In een ver verleden verbleven we op het duikeiland Koh Tao. Daar ontmoetten we Valentijn en Yvonne, een heerlijk stel waarmee Shu haar Instructor Development Course heeft volbracht. De eerste duikstudenten van Valentijn waren de twee schatten Inge en Niels uit Beverwijk. Ze zijn dol op vakantievieren en dat doen ze dan ook regelmatig. Twee of drie keer per jaar trekken ze er op uit naar mooie en ver afgelegen oorden.
Via Facebook begrepen we dat ze naar de Filipijnen zouden komen. Snel stuurden we ze een berichtje dat wij er ook zijn en dat ze van harte uitgenodigd waren om wat duiken met ons te maken.
Zo gezegd, zo gedigidigidaan. Ze ondergingen een helse reis via een hoop luchthavens en stonden weldra voor onze neus - klaar voor een ruime week Panglao eiland en wat duiken in het diepe.

Ze doken eerder deze week met Ed - Shu moest lesgeven - en gisteren was er eindelijk tijd en gelegenheid voor twee ochtend-duiken met z'n vieren. En dat hebben ze geweten. Op bovenstaande foto zien we een (middelbare) school(klas) barracuda's langzaam naar Niels sluipen.

Wat een magische aanblik: honderden Great Barracuda in een trechtertje. Die rare jongens kunnen wel 180 cm lang worden.
Inge wilde het liefst een schildpad zien, want die had ze in haar onderwater leven nog niet mogen treffen. De eerste gezamenlijke duik zagen we er vier (!) en tijdens de tweede duik spotte ze er zelf één die verdekt lag te slapen in een richel in het koraal.
Ze kwamen boven en concludeerden: "Dit was voor ons allebei de mooiste duik tot nu toe". Hun enthousiasme is aanstekelijk en de reden waarom samen duiken zo leuk is. Jammer genoeg is de tijd gevlogen en vertrekken ze vandaag al weer naar Hollanda. Maar we zijn er zeker van dat we ze later, op een andere duikstek, weer zullen treffen.

Nieuwe uitzet

Aangezien we minimaal een maandje op dit geweldige eiland Panglao willen blijven, moesten we op zoek gaan naar een fijn thuishonk. Na een hele ochtend gezocht te hebben, kwamen we aan bij Celista's: een spik-splinter-nieuwe-spik-en-span gemeubileerd appartement. (Welke Chinees zegt dit na?)

De warm waterketel werd speciaal dezelfde avond nog voor ons geplaatst. Maar dat niet alléén.
Met vijf man werden onze nieuwe koelkast, wasmachine, gasfornuis, water dispenser, rijstekoker en de rest van onze uitzet gebracht.

Zo blij als de lieve eigenaresse Ancis hier staat te kijken, zo blij waren wij met ons nieuwe stulpje. Het voelde even nét als voor het eerst uit huis gaan en samenwonen met je eerste vriendje.

Aan het werk

We zijn u een kleine verklaring schuldig voor een korte periode zonder posts op onze weblog. We zijn effe druk geweest. Na al dat doelloze lanterfanteren in China moesten we hoog nodig aan de bak met onze uitermate roestige lijven. We stapten in Hong Kong in het vliegtuig naar Cebu, één van de 7.107 eilanden van de Filipijnen. Daar gingen we aan boord van een veerboot naar het eiland Bohol. Vervolgens vouwden we ons in/op een tricycle en tuften over een brug naar het eilandje Panglao waar we de komende tijd kantoor zullen houden.
Als u die kerel met het steekkarretje met kratten met duikspullen volgt, dan komt u vanzelf bij ons kantoor uit.
Voilà, de duikschool Sierra Madre Divers. We kennen de leden van hun Team China nog van Koh Tao Thailand. Ze vroegen ons om te komen helpen tijdens de ernstig drukke Chinese oktober vakantie.
De vakantieganger anno nu verlaat zijn crib niet zonder laptop, dus het is immer een wirwar van snoeren op de bovenste verdieping - het kantoorgedeelte - van de gezellige duikschool.
Een fijne bijkomstigheid van onze huidige banen: de collega's komen overal vandaan. Op de foto hierboven zien we een Taiwanees, een Filippijn, een Singaporese en een Fransman.
Het is hier heus niet alleen maar prima en perfect. Zo wordt het uitzicht vanaf het kantoor gedeelte van de Sierra Madre duikschool heel hinderlijk geblokkeerd door een stel palmbomen.
Het is momenteel zo druk met Chinezen dat er veelvuldig nee wordt verkocht omdat er, ondanks een goed gevulde equipment room, niet voldoende duikspullen zijn.
Maar er zijn op de wereld heel wat ergere plekken om je tijd op de wachtlijst voor een fun dive uit te zitten.
De duikschool is direct aan het strand gevestigd, dat scheelt een hoop gesjouw en gesleep met spullen; iets wat wij als fijn uit onderhandelde secundaire arbeidsvoorwaarde ervaren.
Dit is een knappe collega onder water, de Ornate Ghost Pipefish. U bent het met ons eens: wat een prachtige creatie.
Om dit blog af te sluiten laat Shu zich graag vereeuwigen met een Frogfish.
Dit is hem. U ziet hem niet? Tip: hij hangt ondersteboven en houdt zich vast aan het koraal met zijn onderste vinnen; dat gele vlekje zit net boven zijn zwarte kraaloog. Ja, onze nieuwe collega's zijn niet allemaal moeders mooisten.