Tien meiden van 12-18 jaar klommen op ons zeer kleurrijk versierde bed voor een haak-workshop voor gevorderden.
Op aanwijzing van handwerk-juffrouw Shu begonnen ze aan hun eigen bolletje wol.
Tussendoor fotografeerde Ed de meiden in een hoek van de kamer die voor de gelegenheid geheel was omgetoverd tot semi-professionele fotostudio.
Als afsluiting een groepsfoto van de meiden, met hun zelfgemaakte haarbanden.
We arriveerden rond 14:00 uur in de wijk en troffen er bijna alleen maar vrouwen aan. De meeste mannen werken op dat tijdstip als dagloners.
Veel dames werken in de ochtend bij rijkere gezinnen in de huishouding. In de middag wordt de kleding van het eigen gezin gewassen en uitgehangen.
Gelukkig lijken de meeste Khristala kids naar school te gaan. Alleen de aller jongsten rennen door de wijk.
De kleinsten zijn hier zoals kinderen overal ter wereld zijn: verlegen, maar ook intens nieuwsgierig.
Urban landscape; een restant natuur in een stad met 14 miljoen inwoners.
Het gaat als een lopend vuurtje rond: er is een fotograaf in de wijk. Velen haasten zich weg en binnen een mum van tijd worden de kids in hun beste kloffie voor de lens gehesen.
Ondanks de quasi onverschillige blik vinden de meeste kids het geweldig dat die rare lui uit Holland hen bezoeken.
Shu en Daria wachten nerveus af of er nog kaartjes zijn voor de film van onze keuze: Kahaani starring Vidya Balan.
Deze kerels voorzien de cinemaganger voor de deur van de bioscoop van grote Indian-family-size zakken chips en knabbels.
Shu en haar zak chips tonen u de enorme uitdraaien van de matrix printer die hier dienstdoen als bioscoopkaartjes.
We keken uit naar een Bollywood knaller. Zo eentje met zang en dans en trage shots in slow motion van een stel dat elkaar in een regenbui verzoenend in de armen valt. Het bleek echter een spannende thriller te zijn. Er kwam geen danspas aan te pas. 
Het leuke was dat het verhaal zich in Kolkata afspeelt, dus het was een feest der herkenning. Anyway, geniet van de trailer en zeur niet over het feit dat hij geen ondertiteling heeft; wij moesten de héle film zonder uitzitten.
Vijftien jaar en circa 175.569,01 Euro later stond er een knap pandje in een prima tuintje in hartje Kolkata. 
Het monument is opgetrokken uit hetzelfde hagelwitte Makrana marmer als de Taj Mahal. Het is niet zo groots als het wereldwonder, maar het blinkt je desondanks behoorlijk tegemoet.
Naar het schijnt is het pand en het museum dat het herbergt, fenomenaal. Wilt u het bezoeken, kom dan niet zoals wij op maandag, want dan is het dicht. We lazen op het bord dat het verder alle dagen open is: van maart - oktober van 10 am tot 4:30 pm en van november - februari van 10 am tot 4:30 pm.
Onder leiding van Sally - een reiziger uit Australie - schetsten de kinderen hun ideeen eerst op papier. Trots toont de 15 jarige Sagar zijn tekening aan 'de juf'.
Ook deze trotse kunstenaar wilde graag met zijn creatie op de foto.
Na het schetsen, kon het echte werk beginnen. Glimlachend ontsproten de eerste tekeningen uit de potloden.
Met op elkaar geperste lippen werden de tekeningen op de muur uitgewerkt.
Vervolgens gaven de kids hun gewenste kleuren door aan het verfmeng-team. Daria, Moa, Anna en Sally - allen te gast in de homestay - kwamen handen tekort om de juiste kleuren te mengen. 
Het eerste zeeblauw verscheen met veel passie op de muur.
Zo blij als Micky Mouse gingen de kinderen aan het einde van de middag weer terug naar huis. Konden er maar meer dagen zo kleurrijk zijn als afgelopen zondag voor deze kinderen.
Ook hier werden we weer hartelijk begroet door de kids, die ons met alle liefde rondleidden door hun leven.
Door de hevige regens beschadigen tijdens het regenseizoen veel van de huizen en gaat menig onderkomen verloren. Veel woningen moeten na de moesson weer volledig worden opgebouwd.
Dit is trouwens wat telkens gebeurt wanneer we ergens op stap zijn: mensen komen hun huizen uit en binnen een mum van tijd is het een drukte van belang.
De naam van de wijk 'Khristala' verwijst overigens naar de enorme 100+ jaar oude Khristala-boom, waaronder een aantal huizen is gebouwd.
Het begrip 'hartsvriendinnen' blijkt maar weer eens universeel.
Het begrip 'snoepie' overigens ook.
Geleerde levensles: geef elke dag kleur aan je bestaan.
Overal waar we komen zien we telkens weer die nieuwsgierige donkere ogen en die verlegen glimlach.
Onze hoop voor d etoekomst is gericht op de vrouwen. Wij zijn er van overtuigd dat betere levensomstandigheden door hun inzet worden geraliseerd.
Onze bezoekjes aan de wijken zijn voor ons gevoel steeds te kort. We hopen snel weer terug te komen in Khristala, dus: wordt vervolgd!
In deze sloppenwijk langs het spoor leven zo'n 200 mensen in 45 zelf gefabriceerde woningen. Meer dan de helft van de populatie bestaat uit kinderen.
Terwijl de kinderen voor de camera hun witte tanden blootlachen, toont Ed zijn aanzienlijke blanke buik. 
Het is ongelooflijk hoe snel de kinderen zich op hun gemak voelen voor de camera.
De verhalen die we horen wanneer we door de wijk lopen, zijn stuk voor stuk hartverscheurend.
De dame rechts in beeld is moeder van vijf kinderen, waarvan er drie naar school kunnen gaan. Voor de andere twee kinderen is geen geld voor scholing.
Hoe hard het leven voor deze mensen ook is, alle kinderen zijn spontaan en vooral ook zeer ontwapenend.
Op een aantal aspecten verschillen de treinen in Kolkata met hun soortgenoten in het westen. De spoorbanen zijn bijvoorbeeld een stuk breder dan bij ons. 
Het geluid en gedender van de treinen is voor velen, woonachtig langs het spoor in Kolkata, een vertrouwde cadans.
De waarschuwing 'Fasten your seatbelt' is hier geheel overbodig. De treinen puilen uit met 'aanhangers'.
Slechts een enkeling vindt een zitplaats, al is het soms tussen de benen van de mede-passagiers.
Zelfs een plekje bij het raam voelt hier als ware je opgesloten in een kerker.
Dit is de prachtige Parestnath Jain glass tempel. Alle zuilen en pilaren, plafonds en wanden zijn ingelegd met gekleurd glas en spiegeltjes die van over de hele wereld zijn aangevoerd.
Het complex - bekend als Temple Garden - bestaat feitelijk uit vier verschillende tempels, elk met een eigen architectuur. Je ziet invloeden uit alle windstreken in de bouwstijlen.
De tempels zijn gebouwd door aanhangers van het Jainisme, een religieuze stroming die een grote invloed heeft gehad op de Indiase kunst, cultuur en architectuur.
Op de dag van ons bezoek was er een soort bedevaart aan de gang. Een grote groep traditioneel geklede mensen deed een ronde langs de vier tempels, wat ons nog een extra bezienswaardigheid opleverde.
