KM Tidar

Hoewel we het erg naar onze zin hadden in Hero Cityhub Hotel in Ambon - lang leve een Wifi verbinding, een goed bed en een schone en warme douche - opteerden we er toch voor om naar één van onze grote liefdes Banda Neira af te reizen. Dat had wat voeten in de aarde, want de fast ferries varen niet, vliegtuigen vliegen niet en zwemmen is net effe te ver.

Deze blije Zwitsers moeten even worden genoemd. We kwamen ze al meerdere malen tegen in deze contreien; Monika en Florian. We lieten ze achter in het aan te bevelen restaurant van het hotel, Patita Streetfood Resto en vertrokken zelf naar de haven van Ambon.

De poort van de Port of Ambon was een beetje verstopt met lokale vervoersmiddelen: angkots/bemos, becaks en ojeks. Een gezellige boel natuurlijk, want de Pelni veerboot KM Tidar die eens in de twee weken Ambon aandoet, is zojuist gearriveerd.

Alle tickets voor de overtocht naar Banda Neira waren al uitverkocht. De enige mogelijkheid om aan tickets te komen was in de vertrekhal. Wij waren duidelijk niet de enigen die geen tickets van te voren konden bemachtigen. Ed kwam er letterlijk niet zonder blauwe plekken vandaan.

Maar het was gelukkig niet voor niets geweest. Op naar de Pelni, waar officieel 1904 passagiers op passen.

Eén of twee meer maakt ook niet uit. Of misschien vijfhonderd personen meer iets uitmaakt? We vergeten gewoon even ons gezond verstand en wat we allemaal geleerd hebben tijdens onze STCW - veiligheidstraining van de afgelopen maand.

Eenmaal aan boord van de Pelni is het een kwestie van het beste plekje te zoeken. Je koopt een papieren matje en gaat bij voorkeur op het buitendek zo hoog en zo vooraan mogelijk zitten. Na een derde keer getoeterd te hebben verlaat de KM Tidar, het inmiddels donker geworden Ambon met behulp van een sleepbootje, de haven. Na zeven keer van plek te zijn gewisseld om voor de regen te schuilen en zes en half uur later, kwamen we midden in de nacht om 2:45 uur aan in het regenachtige Banda Neira.  

Ken je dat verhaal...

Ken je dat verhaal van die twee die naar Bandaneira wilden gaan? Nou, die gingen niet. Vandaag stonden we vroeg op om op tijd in de haven te zijn voor de afvaart van Ambon naar Banda. Tickets gekocht en ingescheept aan boord van de fast ferry Express Bahari 2B en twee uur later kwam de mededeling dat de boot niet vaart vanwege hoge golven.

Wij vermoeden dat de échte reden van de uitval van de dienst was dat de boot niet vol genoeg zat. Wij moesten nog zo lachen om die andere boten in de haven die wél propvol zaten. Terwijl wij lekker riant de ruimte hadden.

Slechts een kleine selectie witte mannen en vrouwen, een handjevol Indo's en twee brommers wilden de overtocht maken; niet genoeg voor een commerciële rit. Een deel van de charme van Banda is dat het zo lastig bereikbaar en daardoor 'off the beaten track' is. Als alternatieve invulling van de dag bezochten we Salon Mint voor een nieuw 'coup de soleiltje' en morgen proberen we weer naar Banda te geraken met een andere rederij.   

Back to Ihamahu

Precies vier jaar geleden bezochten we Ihamahu, het geboortedorp van Binja Pattinaya, de vader van Ed's schoonzus. Zo tuften we gisterenochtend op een brommertje vanuit Mahu richting het volgende dorp. We wisten het nog precies: rechts moet de kerk te zien zijn en dan is het gelijk het huis er tegenover...

En ja hoor, daar zat oom Abe, net als vier jaar geleden, op zijn veranda voor het huis! Zijn vrouw verwelkomde ons direct met een versgemaakt ijsdrankje.

Richard Lilipaly, ook familie, werd direct over onze komst ingelicht en kwam gezellig erbij zitten. We hebben gekletst en gelachen, vooral om zijn manier van vertellen.

Later werden we bij Richard thuis uitgenodigd, waar hij samen met zijn kinderen en kleinkinderen was. Met allemaal Nederlands sprekende mensen bij elkaar, waren we een interessante bezienswaardigheid voor de buurtkinderen.

Bij een temperatuurtje van 35 graden, was het rustig zitten in de schaduw met ieder een waterijsje de beste bezigheid.

Tijdens zonsondergang zijn we nog even een kijkje gaan nemen bij de pier. Ook hier was niet veel veranderd. Kinderen springen nog steeds gillend het water in rond zonsondergang omdat het getij dan hoog genoeg is om te zwemmen.

Putih Lessi Indah

Van Laha neem je een bemo naar Passo. Daar stap je op een bemo naar Tulehu. In de haven blijkt dat inderdaad de boten niet varen op zondag, maar dat er een alternatief is. Huur een speedboot(je) en vervolg je reis naar Saparua. Een uur of drie na vertrek uit Patra Hostel, en circa 34 euro lichter kom je aan bij Putih Lessi Indah op Saparua.

En dan trek je een vergeeld en verweerd boek - immer met het predikaat 'NY Times Best Seller' op de cover - uit de hostel-bieb en vlijt je jezelf heerlijk charmant in de hangmat. Welkom in Ed's wereld.

Voor Shu geldt daarentegen dat zij zich uiteraard niet kan bezighouden met dat gelanterfanter. Hangen in een mat akkoord, maar dan wel met studieboek Tagalog [red: Filipijnse taal].

Ed heeft een duidelijk gevalletje van 'vakantie-luiheid' onder de leden. Onlangs heeft hij daarom een hulphond aangeschaft; alleen is niet helemaal duidelijk welk ras het is. Hij opent koelkast-deuren en sorteert sokken op kleur. Als de krant hier bezorgd zou worden, dan zou hij die vast ook nog gehaald hebben.

Aan Shu dan weer de schone taak om het beestje te verzorgen. De goudbruine prins krijgt zijn Aqua bronwater uitgeserveerd in kokosnoten schelp. Enfin, zo houden we elkaar lekker bezig. 

Haha Laha!

Een weekje geleden kwamen we aan op Ambon airport. Sindsdien hopten we eilandjes en was het afzien qua internetverbinding, maar nu weer even een update vanuit de hotelkamer-met-wifi in Ambon stad.

We gingen dus op vakantie en we namen mee... de fiets. Nou nee, deze verrassing op de bagageband is niet van ons. Wij reizen licht en hielden het keurig bij één trolley voor twee.

Na een warm kerst-welkom moet je je door een haag taxi-chauffeurs heen werken terwijl je je afvraagt hoe in hemelsnaam die zweetlip van die bloedhitte te vereenzelvigen is met kerstbomen en imdreamingofawhitechristmas.

Onze eerste echte stop op Ambon was bij Patra hostel in Laha. Een aanrader, zeker de nagelnieuwe kamers met het Hello Kitty beddengoed.

We doken bij Blue Motion (muck diving Walhalla recht voor hun deur) en aten bij Cafe Lalenang en hadden het fijn.

Een dagje tuffen op een gehuurde brommer en je weet weer waarvoor je het doet: vergezichten, verlaten strandjes en zwaaiende schoolklassen.

Tijdens zo'n dag ontkom je niet aan de 'Selfie met rooie harses'. Lekker krokant doorbakken. Een en ander resulteerde in de namiddag in een Indonesische schaterlach: 'Bule hidung merah!' [red: witte man met rode neus].

Even de overige bezienswaardigheden van Laha doornemen. Een trapveldje met de onvermijdelijke troep en een knorrende vriend (die linker).

Bij wijze van buitenshuis kerstversiering recyclen ze gelukkig nog wat van die immense hoeveelheid plastic die hier overal verspreid ligt: een kerstbol van ijsthee verpakkingen.

Meewarig mijmert Ed over het lot van deze wandelende sate sapi.

Laha was leuk. Weliswaar werd de doorgaande weg twee dagen afgezet voor een groots huwelijksfeest - met dito muziek die onafgebroken 24 uur per dag, full-blast over het dorp werd uitgekotst - maar dat mocht de pret niet drukken. Al snel keerde de relaxte sfeer terug en was er weer geen zak te beleven in deze negorij; heerlijk!

Kloppende hartjes

Zoals in Nederland vandaag bij velen de hartjes vol verwachting kloppen, zo klopten onze harten ook bij het idee om eindelijk weer in de metropol Kuala Lumpur aan te komen. Het water liep al uit onze monden en onze magen trokken al bijna vacuum bij het idee van de maaltijden die op ons stonden te wachten.

Speciaal voor Ed boekten we weer Guesthouse China Town II, midden in Jalan Pentaling, schuin tegenover de Chinees waar men iedere dag een groot vegetarisch buffet opdient. Maar wat een teleurstelling, de toko blijkt gesloten te zijn en staat nu te huur.

Dan maar naar de Midvalley Mall voor een overheerlijk stokbrood of donkerbruin brood met knapperige korst bij de Delifrance met een lekker Frans kaasje bij de Carrefour. Ed kijkt hier nog enigszins verbaasd maar in werkelijkheid probeert hij zijn tranen te verbergen.

Want zowel de Delifrance als de Carrefour zijn overgenomen door plaatselijke winkelketens.

En wat ons bijzonder opviel, is dat er nergens iemand te bekennen was. Twee locals, een bewaker en Ed [lees: een buitenlander] bij de dertig lege kassa's.

Tot onze verbazing stonden er buiten de grote supermarkt twee lange rijen mensen en kwamen er via de roltrap nog meer mensen aan.

De supergoede wisselkoersen bleken bij de meeste locals de harten sneller te doen kloppen en uiteraard hebben wij ons netjes achter de lange rij aangesloten. 

Geslaagd!

Na acht intensieve lesdagen met drie praktijkexamens en vier theorie-examens, zijn we dan met vlag en wimpel geslaagd voor onze STCW (Seafarer's Training, Certification and Watchkeeping)!

Het Filippijnse onderwijssysteem verschilt wel enigszins met het Westerse; de letterlijke inhoud van deze syllabus werd in 442(!) PowerPoint pagina's in drie dagen door de docent aan de klas voorgelezen. En tot overmaat van ramp moest iedereen ook nog eens staand iets voorlezen uit de syllabus. Maar als gaststudenten deden we uiteraard mee, alsof dat de modernste methode van de wereld is.

Niet alleen Shu past zich aan aan de lokale gewoontes. Ed integreert zonder enige moeite of gene door in de pauzes, net als de meeste klasgenoten, in de schoolbanken te slapen totdat de docent de les weer aanvangt.

Zelf foto's maken is strict verboden (maar voor ons heeft men eerder al een uitzondering gemaakt). Deze plaatjes zijn gemaakt door de officiële fotograaf en kun je net als in een pretpark of dierentuin bij de kassa afrekenen.

Shu verzekert zichzelf ervan dat er geen zwembadwater vol met chloor in haar neus komt bij deze sprong van 3 meter hoogte.

Ed doet keurig zijn best om de benen bij elkaar te houden bij het te water gaan in de scenario van 'Abandon ship'.

Het in Nederland bekende 'Tropenrooster' is zo'n beetje het enige dat niet anders dan het Filippijnse. Met een gemiddelde temperatuur van 30 graden Celcius, werden we dagelijks tussen 14:00 en 15:00 al dismissed. Al met al een bijzondere ervaring en dan kunnen we nu onze Seaman's Book aanvragen. 

University of Cebu

Volgende week begint onze vakantie, maar momenteel zijn we nog even in Cebu voor een studie aan de University of Cebu. Nou ja, om eerlijk te zijn is het een training aan het Maritime Education and Training Center van de University of Cebu. We spenderen de dagen in de big city met een Safety of Life at Sea (SOLAS) Basic Training.

Dat betekent vroeg uit de veren, want wee je gebeente als je te laat verschijnt voor de lessen die om 08:00 uur beginnen op de campus in de wijk Mambaling. Er is een dagelijkse 'farmers market' naast de campus en Shu past zich goed aan aan de zeer strikte lokale ontbijtvoorschriften: eet een gestoomde maïskolf.

Het schoolplein van de universiteit met een deel van een schip dat ze gebruiken voor trainingen.

De Basic Training bestaat uit een viertal modules: Elementary First Aid (EFA), Personal Survival Techniques (PST), Personal Safety and Social Responsibility (PSSR) en Fire Prevention and Fire Fighting (FPFF).

We hebben al drie modules achter de rug en de komende dagen behandelen we de laatste resterende module, de PSSR. Eén van de spectaculairste modules tot nu toe was de FPFF... brandweermannetje spelen.

De overall zit Shu als gegoten. Zeg maar niks over platte billen in dit pak, want ze is licht ontvlambaar.

Volledig milieu verantwoord overgieten we de boel met benzine en steken het zooitje in de hens, om het vervolgens el rapido te blussen.

Na een debriefing van de strenge instructeurs is een ieder - voor dit onderdeel geslaagd - heengezonden. De training duurt in totaal acht dagen; ons inziens veel te lang voor de stof die wordt behandeld, maar we houden nog wel even vol. We grinniken om het schoolse karakter en de Aziatische discipline, maar hebben ook een hoop lol met de instructeurs en onze klasgenoten. 

Pre-Kerstdiner

Het leven aan boord is niet altijd even makkelijk voor Ed-de-vegetariër. De chef is helaas geen Yotam Ottolenghi adept. Alleen als er vegetariërs onder de gasten zijn, dan wordt er wat extra dierloos gekokkereld. Reden genoeg om ons, met vaste grond onder de voeten, te vervoegen naar Radisson Blu Cebu voor een pre-kerstdiner.

Het spiegelplafond in het hotelrestaurant Feria moest natuurlijk even op de foto, voordat we het zondag lunch-buffet te lijf gingen.

De luxe van een koude Chardonnay uit een kristallen glas - heel fijn. We toasten op kazen, broden, salades, Indiase curries, en... het beroemde dessert buffet.

Dít dessert buffet wel te verstaan, inclusief home made schepijs, lokale zoeterij en petit fours reuzenrad.

Een vorm van rammelende-maag-balletje-balletje tussen een rijtje tajines.

Na een handvol rondes langs de lekkernijen zat Shu 'puakka wuakka' vol en was het tijd voor de verplichte fotosessie met de kerstattributen in de hotellobby.

Shu naast de imposante kerstboom. Haar volledig natuurlijke pose doet niets af aan de ietwat vervreemdende setting. Kerst met bruine knieën onder een strandjurkje? Yep, dat is hoe we het hier aanpakken. Last Christmas en Mariah Carey bij 28 graden Celcius.