Panglao

Naast de witte stranden, palmbomen en turquoise zee, heeft Panglao nog iets anders te bieden. Vandaag nemen we een kijkje bij een historisch stukje van het eiland, dat in totaal 55 vierkante km is en zo'n 28.000 inwoners kent.

De Panglao wachttoren werd gebouwd in 1851. De 5-etage achthoekige toren is naar verluidt de grootste in zijn soort in de Filippijnen, maar is erg verwaarloosd.

De toren staat daarom op de lijst van renovatie waarbij de binnen- en buitenkant volledig onder handen moet worden genomen; goed voor een project ter waarde van 1,3 miljoen peso's (22.268 EUR).

Naast de wachttoren is de St. Augustine kerk te vinden, een erfstuk van de Spanjaarden die in 1521 voor het eerst voet wal van de Filippijnen zetten.

Rondom dit terrein zijn verschillende basisscholen aanwezig. Dit lieve meisje kiest de koele marmeren vloer om met haar vriendinnetje te spelen.

Shu probeert de namen op deze stenen pilaar te ontcijferen. Ze denkt dat hier ooit zwaar gevochten is en dat dit een monument is ter nagedachtenis van de overledenen.

Het is misschien nog wat vroeg om aan Sinterklaas te denken, maar als in Nederland de pepernoten nu al in de winkels te verkrijgen zijn, ach, waarom ook niet?

Beestenboel

Trouwe volgers van ons herinneren zich vast onze huispoezen Poopsie en Arnold (op Koh Tao) en onze trouwe hondenvriend Wodan (in Maninjau) nog wel.

In Easy Way Villa is het een grote beestenboel; de twee Pitbull puppies heten Chili en Pepper.

Niet alleen de Filippijnse bevolking is aardig en gastvrij, zelfs deze Doberman Pinscher verwelkomt iedere vreemde aan het hek met een vriendelijke blaf en kwispelende staart. De blonde hond op de achtergrond, Nene genaamd, heeft kanker overleefd en dan is er nog een vijfde hond, Stinky, die vandaag terug is gekomen na een operatie.

En dan hebben we ook nog een handje vol katten waarvan deze, dwangmatig knuffelende schat altijd bij ons binnenkomt voor een bordje Whiskas.

Allemaal heel leuk natuurlijk, maar zo'n beestenboel heeft ook z'n eigenaardigheden: overal in de tuin zijn teenslippers te vinden. Zie hier de blauwe linker slipper van Brett naast de brommers.

Kennelijk hebben de honden een linker teenslipper fetish: binnen een uur na intrek van Easy Way Villa was Ed zijn linker slipper kwijt. De dag erna troffen we hem ergens in de tuin aan met de nodige knabbel-littekens erin. 

Easy Way Villa

Nog geen 10 minuten rijden met de brommer van Alona Beach, bevindt zich ons vakantiestulpje.

Achter dit hek treffen we 3 bungalows aan; de meest rechter wordt bewoond door Raphael en Samira, 2 collega duikinstructeurs, de middelste is van onze vrienden Brett en Jaki en de meest linker is de onze.

Een lekker plekkie met eigen keuken, wasmachine, tv, wifi en aircon.

Omgeven door een grote tuin, die keurig wordt bijgehouden door een tuinman.

En dan te bedenken dat we de huur voor deze Easy Way Villa al in 4 (weliswaar niet bepaald stressloze) duikdagen hebben terugverdiend!

Werkdag

Terwijl in Nederland bijna iedereen nog op een oor ligt, begint bij ons op maandagochtend de werkdag. Zonder files, op onze teenslippers, gehuld in bikini en zwemshort vertrekken wij op de brommer richting Sierra Madre Divers.

Om 7:30 uur ziet Alona Beach er ongeveer zo uit.

En wij zijn niet de eersten die de dag vroeg beginnen. Rigie, een van de locale divemasters, sjouwt al druk met tanks rond.

Heerlijk om vroeg te zijn; eerst rustig een kopje koffie drinken.

Daarna gaan we samen de duikuitrusting van onze studenten klaarzetten.

Want om 8:30 uur vertrekken we met vier Chinese funduikers richting Balicasag, het eiland waar rondom bijna 95% van al het koraal aanwezig is.

In een kleine van, volgens Filippijnse stijl dus zonder ramen en schokdempers maar met veel roest, worden we naar een andere kant van het eiland Panglao gebracht.

Na 20 minuten hobbelen, komen we aan bij Doljo met een strak oogverblindend wit strand.

Daar klimmen we met ons allen de boot op. Ed zit voorin vol bewondering te kijken hoe sommige Chinezen de zon mijden.

Je mist niet alleen de zon, maar ook deze sfeer...

...en dit uitzicht.

Gelukkig zijn er altijd wel weer Chinezen te vinden die dit gemis compenseren. Met een enorme camera legt Ike de mooie plaatjes vast voor degenen die het niet hebben gezien. Wat betekent dit voor ons? Een gewone werkdag.

All for Jennifer

Voor degenen die hebben gestudeerd is de 'ontgroening' een welbekend begrip. Binnen de professionele duikwereld bestaat er net zoiets, namelijk 'de snorkeltest'.

Deze vrolijke jongeman heeft weliswaar al een half jaar geleden zijn opleiding tot Divemaster afgerond en heeft ook al zes maanden als Divemaster gewerkt, maar hij mag zich pas echt Divemaster noemen nadat hij de 'snorkeltest' heeft volbracht.

Ten overstaan van alle instructeurs en stafleden van Sierra Madre Divers, zal hij zich moeten bewijzen.

Brett, onze manager, leest een voor een de zes vragen voor om zijn duikkennis op de proef te stellen. Bij ieder fout antwoord moet onze Divemaster in spe een 'shot' [lees: een sterk Chinees drankje in een keer achterover slaan] nemen.

Na vijf shots te hebben ingenomen, begint het serieuze werk. Dit masker met snorkel zal hij op moeten zetten. Gezien de tekst op het masker, 'Ik doe alles voor Jennifer' (zijn vrouw die in China zit), belooft deze snorkeltest een succesvol einde te krijgen.

Alle aanwezigen wordt gevraagd een scheutje van alle drank dat aanwezig is, in de vaas te doen. Zelfs suiker en koffiemelkpoeder blijven niet bespaard.

Als Divemaster heeft hij reeds vele malen uit moeten leggen aan Open Water studenten, dat zij niet hun neus moeten gebruiken bij het inademen. Okay, is hij er nu zelf klaar voor?

En gieten maarrrrr!!!

Goed doordrinken, anders komt het er uit en telt het niet!

En ja hoor, we hebben weer een Divemaster erbij. Gefeliciteerd!

Sierra Madre Divers

Nog geen 24 uur aangekomen op Alona Beach, hebben we al van alles geregeld en gedaan; een eerste overnachting in Elephant Blue Resort, een bungalow voor de rest van ons verblijf, twee eerste funduiken en een klas van 10 Chinezen in het zwembad.

Je zou het niet zeggen bij het zien van onze vakantiewerkplek Sierra Madre Divers, dat hier momenteel dagelijks 40 tot 50 Chinese duikstudenten tegelijk rondlopen.

Druk op zoek naar hun instructeur, met natte spullen rondsjouwend, sommige met enthousiaste oogjes en zeer veel zin in de eerste zwembadsessie, anderen met wat gespannen blik in afwachting op de eerste open water duik.

Terwijl alle studenten of aan het studeren zijn of bezig met hun zwembadsessie of hun eerste duik in zee aan het ervaren zijn, genieten wij nog even van de rust.

Met 32 graden Celcius en dit als uitzicht is het helemaal niet erg om 's middags vervolgens in de stromende tropenregen de zee op te gaan met 10 zenuwachtige en kotsmisselijke studenten. Het is gewoon weer heerlijk om terug te zijn. 

Friendly Philippines

Waar maak je ons blij mee? Lachende douaniers, grappende kofferinspecteurs, vriendelijke taxichauffeurs en schattige hotelmedewerksters.

Na een diepe slaap in Hotel Pier Cuatro in Cebu city, vertrokken we vandaag vroeg om met de Ocean jet ferry naar Tagbilaran op het eiland Bohol over te steken. Een bijna afgedankte bus van de 'Cebu Authority' bracht ons naar de pier.

Eenmaal aangekomen in Tagbilaran, stapten we weer in een van de vertrouwde Filipijnse vervoersmiddelen: de tricycle. Gezellig hutje-mutje op elkaar, lieten wij ons vervoeren door onze uitermate vriendelijke chauffeur.

Terwijl het vrij bewolkt was vandaag, zou niets ons warme welkom in de Filippijnen kunnen verpesten.

Alhoewel... kunnen jullie ons avontuur met de lekke band tijdens een ritje met een tricycle nog herinneren? Vandaag kreeg onze chauffeur halverwege de rit de tricycle niet meer gestart met als gevolg dat de grootste en sterkte van ons drie het schattige voertuigje door z'n tweede versnelling moest duwen.

Onze eerste nacht op Panglao zullen we doorbrengen in Elephant Blue Resort. En hoe kan het toevalliger? Wij slapen in dezelfde bungalow als Niels en Inge twee jaar geleden, toen zij ons op kwamen zoeken!

In de afgelopen twee jaar is er veel nieuw gebouwd en aangelegd. Vanmiddag brachten we een bezoekje aan het restaurant in het Tarsier Botanika Park. Ondanks het minder goede weer en de veranderingen ten opzichte van twee jaar geleden; de Pinoy zijn nog altijd even vriendelijk en geven je een warm welkom.

Home sweet home Hong Kong

Na 15 maanden het 'serieuze grote mensen leven' in Nederland te hebben aanvaard, zijn we eindelijk weer onderweg naar ons vorige leven. Meer dan 450 dagen hebben we onze trouwe volgers verveeld en getreurd moeten laten, zonder enige post op ons blog. Een maand lang zullen we onze avonturen weer vastleggen en deze met jullie delen.

In tegenstelling tot het weer in Nederland op zondagmiddag, is het in Hong Kong zwaar bewolkt en regenachtig. Maar het temperatuurtje van 24 graden Celsius is gewoonweg heerlijk en de klamme vochtigheid voelt als thuiskomen. In de 9 uur overstaptijd, werken wij ons verlanglijstje af en als eerste staat uiteraard ons vertrouwde onderkomen Chung King Mansion.

Na wat rondgesnuffeld te hebben in de voor ons bekende winkels en supermarkten, moet er natuurlijk al gauw op zoek worden gegaan naar onze favoriete Dim Sum plek; de Dim Sum Hut.

Opmerkelijk zijn de lege straten en metrostations.

De perrons liggen er zeer verlaten bij voor Hong Kong begrippen.

Ook in de metro ziet het verre van zwart van de Chinezen. Even denken we dat iedereen nog thuis zit te schuilen voor de Typhoon van de afgelopen week, maar het vroege tijdstip (10:00 uur in de morgen!) was de reden van de leegte overal. We zijn duidelijk te lang niet meer in Hong Kong geweest...

Tot onze grote teleurstelling was ons geliefde Dim Sum Hut vervangen door een andere etablissement maar wij zijn natuurlijk niet voor een gat te vangen. Als de brandweer zijn we teruggegaan naar het vliegveld om daar bij Chao Inn in terminal 2 onze favoriete hapjes te verorberen.