Skill circuit

Deze week is de Instructor Development Course (IDC) bij Buddha View Dive Resort begonnen. Naast het volgen van veel verschillende hoorcolleges dienen de kandidaten instructeurs te leren hoe ze duikstudenten moeten doceren. Bij één van de onderdelen leren de instructeurs in spé hoe ze duikoefeningen - de zogenaamde skills - het best kunnen demonstreren.

Voor het onderdeel skill circuit werd het zwembad van Buddha View gereserveerd en Ed wordt door mede-kandidaat Bart uit Nederland in zijn trimvest geholpen.

Als echte Hollanders - zó vertrouwd met water - lag team Holland als eerste in het tropische zwembad.

Al snel volgde de rest van de klas onder leiding van Course Directors Chris en Marco, ondersteund door Leonie en Shu (tevens fotografe van deze reportage) als kandidaten Staff Instructors.

Na de korte algemene briefing wordt Ed bij de groep van Marco ingedeeld samen met team China (Julia en Wei) en Nidal uit het verre Duitsland.

Chris legt aan zijn groep uit dat de volgende oefening die de kandidaten moeten demonstreren, de gecontroleerde zwemmende noodopstijging is.

Voor een leek lijkt Ed hier een soort onderwater-Kongfu te demonstreren. In werkelijkheid vraagt hij de toeschouwers naar hem te ‘kijken’.

Dan zou je wellicht nu denken dat Ed zojuist de aandacht vroeg voor het demonstreren van de dans ‘Margarita’. De kenner weet echter dat Ed aan Nidal vraagt zijn tank dicht te draaien om de volgende oefening te demonstreren.

Pas als de wijzer bijna op 0 bar staat, mag Ed beginnen met zijn demonstratie.

Met gesloten tank en zonder lucht demonstreert Ed wat je moet doen in een situatie tijdens het duiken dat je echt geen lucht meer hebt. Je zult binnen de driehoek tussen kin en onderkant van de ribbenkast van je buddy moeten zoeken naar zijn alternatieve luchtbron.

Waarschijnlijk door de voorgaande demonstatie met als gevolg van nogal wat zuurstofgebrek, zag Ed boven water gekke beelden – alsof de hoofden van Julia en Wei van hun rompen waren verschoven.

Shu lijkt hier echter aan een ander gebrek te lijden tijdens de de-briefing van de zwembadsessie; concentratiegebrek?

OW cursus team China

Wie denkt dat duiken voor luie mensen is, heeft het mooi mis. Om deel te nemen aan de ochtendduiken, dient men zich namelijk stipt om 07:15 uur bij Buddha View Resort te melden. Op dat tijdstip stonden deze week de drie studenten van Shu paraat om hun Open Water (OW) duik 3 en 4 te maken.

Team China had er duidelijk veel zin in en ook onze Ed leek, blijkens zijn uitgestoken tong, geconcentreerd bezig te zijn met zijn taken als assistent.

Naast het vroeg opstaan om te duiken staat ook nog de ochtendgymnastiek op het menu. Terwijl Hema – met het verlate Koninginnedag-tenu - al op Buddha View’s big boat sprong, stond Cici – gehuld in de bloemetjesjurk – te bedenken hoe zij op de boot zou klimmen. 

Zodra we op de boot arriveren is het eerste wat er te doen staat, het optuigen van onze duikuitrusting.

Terwijl anderen het vroege opstaan van die ochtend compenseren, geeft Shu haar briefing aan team China.

Bijna bij duikstek Chumpon Pinnacle aangekomen, maakt het Chinese team zich klaar voor de frisse [lees: 30 graden Celcius warme] ochtendduik.

Op aanwijzing van Shu, kijkt Hema hier keurig recht naar de horizon, zodat het te water gaan niet eindigt in een ‘head first’-sprong.

De foto laat nog nét het moment zien dat Cici keurig haar masker vasthield. Eén seconde later, bij het springen in het water, vlogen haar handen in de lucht met als gevolg dat het masker bijna naar de zeebodem was gezonken.

Als trouwe sektariërs volgden Hema, Vincon en Cici instructeur Shu op de vin.

Het zicht was super helder – wel zo’n 30 meter – en overal was vis, vis en nog eens heel veel vis.

Helaas voor team China, die het te druk had met het beheersen van de juiste duiktechnieken, is deze mooie en hier weinig voorkomende zeeslak aan hun aandacht voorbij gegaan.

Eenmaal aangekomen op 5 meter voor de veiligheidsstop, was er wel aandacht voor de camera. Naast de duiktechnieken moet team China alleen nog even leren synchroon te ademen tijdens het poseren.

Opleiding MSDT

Over enkele dagen begint de Instructor Development Course (IDC) van de maand mei bij Buddha View Dive Resort. Om deel te nemen aan deze IDC voor Staff Instructor, moest Shu eerst haar opleiding tot Master Scuba Diving Trainer (MSDT) afronden. In dat kader is Shu inmiddels afgetekend als instructeur van de specialties Oxygen Provider, Deep Diver, Wreck Diver en Underwater Naturalist.

De specialty die het rijtje van minimaal vijf compleet maakt, is Nitrox Diver. Deze speciaal gemarkeerde Nitrox (verrijkt lucht) tanks staan ongeduldig op de boot te wachten te water gelaten te worden. 

Instructeur Sally laat hier zien hoe speciale procedures voorafgaan aan het gebruik van Nitrox. Het meetinstrument om het exacte percentage zuurstof in de Nitrox tanks te meten, leek lastig te kalibreren. Er moesten zelfs oren aan te pas komen om de klus te klaren. 

In tegenstelling tot hetgeen Shu’s blik doet vermoeden, weet ze nu weer wat meer over Nitrox duiken. De Nitrox specialty kon voor Shu worden afgetekend en de weg lijkt nu vrij voor de opleiding tot Staff Instructor.

Arnold

We hadden al eerder een totaal verwend kattenbeest in ons voormalig huis op Koh Tao. De charmante dame was bekend onder de veelzeggende naam Poopsie en werd in een eerdere post aan u voorgesteld.

Herkent u deze grijze showpoes nog – nee, niet Shu, maar de langharige fluffy dame met groene ogen. Onze oude prinses Poopsie is met een nichtje van de eigenaar van ons oude huis vertrokken naar het vaste land.

We hebben een nieuw exemplaar op de kop kunnen tikken. Alleen is deze leenkat een heel stuk minder actief [lees: hij haalt met veel gemak zijn broodnodige 16 uur slaap per dag].

Hij komt af en toe miauwend als een kat in het nauw bij ons appartement aanwaaien en stort zich na genuttigd diner voldaan ter aarde of op de sofa. Hij wordt op zijn vroegst weer wakker wanneer zijn maag onrustig begint te knorren.

We noemen hem Arnold – vanwege zijn zwarte nek en het feit dat hij, ondanks zijn flegmatieke levensstijl, beschikt over een breedgeschouderde en extreem flexibele fysiek.

Shu's eigen handeltje

Chinese vrouwen zijn van mening dat een vrouw tijdens haar menstruatie zich zeer rustig moet houden, dus niet te veel bewegen en vooral niet sporten en al helemaal niet zwemmen of duiken. Al snel bracht deze denkwijze - die Shu in haar portemonnee als duikinstructeur snijdt - Shu op een briljant idee.

Shu kocht in Kuala Lumpur en Bangkok bij verschillende groothandels interessante handelswaar in tegen mooie bodemprijzen. 

In Koh Tao aangekomen was het een kwestie van de 'wattenstaafjes' in de schattige buideltjes verpakken.

Tegen een leuk prijsje - uiteraard met winst voor Shu - brengt ze deze handige 'dingen' (blijft voor de Chinees toch nog een beetje een taboe) aan de vrouw. De uitleg over het gebruik van deze beste vriendjes, gaat dan ook altijd gepaard met de nodige hilariteit. Tja, de Chinese handelsgeest is er moeilijk uit te slaan bij onze Shu en ze is niet voor niets sales manager geweest.

Lang leve Bea

De dag waarop Ed Nederland, en Amsterdam in het bijzonder, het meest mist, is Koninginnedag. We zitten hier wel veel op een boot, alleen is hier nergens een gracht te vinden en schallen Dré noch de drie J's hier over de bootboxen. Hoewel we heel ver van huis zijn, konden we onze lieve Bea uiteraard niet in de kou laten staan door deze dag geruisloos aan ons voorbij te laten gaan. 

Shu haalde haar zelfgehaakte oranje bikini en bijpassende kroon uit de kast en we togen op pad voor twee frisse ochtend duiken in de Golf van Thailand.

Je dacht dat de attributen slechts op de boot werden gedragen? Een Hollander ben je in hart en nieren, dus ook op diepte! 

Uiteraard rekenen we op deze feestelijke dag de oranje Butterfly fish tot onze favorieten koraalvissen. 

Na het duiken spraken we af om de Buddha on the Beach Bar in oranje stijl te versieren. Tot groot vermaak van de manager van de bar, Darren, die altijd in is voor een feestje, namen de Hollanders rap de toko over. 

De aanwezige Nederlanders werden geronseld om te helpen de 100 oranje ballonnen op te blazen. Vooral de hierboven afgebeelde Groningse afvaardiging, bestaande uit de Jilke, Rense en Nienke, bleek een prima blazers ensemble - ze namen een aanzienlijk deel van de ballonnen voor hun rekening. 

Enkele van Shu's Chinese klanten lieten zich met liefde beschilderen door de Nederlandse Divemaster Trainnee Rianne. Met een keur aan mogelijke oranje figuren - molens, vlaggetjes, sterren en appeltjes - deed zij een ronde langs de aanwezige duikers.

Frank - zijn Westerse naam - kreeg, als ware hij een operazanger in de traditionele Kantonese opera, een paar vette wenkbrauwen aangezet. Normaliter zijn ze diep zwart, maar zeg nou zelf, oranje is toch veel flitsender?

Ma - zijn Chinese naam - was iets minder overtuigd van de noodzaak van zoveel oranje. Maar sportief als hij is liet hij toe dat Rianne ook zijn gezicht gebruikte om haar kunstnijverheid aan een ieder ten toon te spreiden. 

De Chinezen kalligrafeerden op hun beurt een paar knappe karakters op Shu's gespierde arm. Er staat iets in de trend van: 'Nederland is geweldig'.

Om de goede internationale betrekkingen nog maar eens te bevestigen, moest er uiteraard een groepsfoto gemaakt worden. 

Maar we moesten natuurlijk ook met zijn tweeën op de plaat. Wat volgde was een ingewikkelde pose waarbij één van ons - we noemen geen namen - nogal nadrukkelijk in beeld trachtte te geraken; hetgeen uiteraard lukte. 

Wilhelmus van Nassouwe, ben ick van Duytschen bloet. Ook onze Duitse achtergrond verloochenen we natuurlijk niet, we poseren graag even voor de oranje Jägermeister vlag: proost! 

De enige die de Oranjebitter en andere spraakwaters aan haar scherpe neus voorbij liet gaan, was Buddha View's hond Pepsi. Blij met haar gehaakte halsband met fleurige bloem, viel ze ondanks de Hollandse muziek in de bar in een diepe slaap met dromen van koekhappen en sjoelen met hamburgers.

Willie de walvishaai

Gisteren stond wederom Chumpon Pinnacle als duikbestemming bij Buddja View op het bord. Aangezien Ed vorige week op dezelfde duikstek al de walvishaai had gezien, was hij ervan overtuigd dat zijn grote vriend niet wéér daar zou zijn.

Nog geen kwartier na de afdaling bij Chumpon en inmiddels op 18 meter diepte, zag Shu plotseling een donkere schaduw boven haar verschijnen [red: een schaduw waar men in Den Haag dezer dagen zo gemakkelijk overheen lijkt te stappen].

En wat bleek bij het omhoog kijken? Willie de walvishaai!

Op dat zelfde moment zwom één van Shu’s klanten direct achter Willie aan om hem te fotograferen, terwijl twee andere klanten ineens met behoorlijke vaart begonnen op te stijgen. En Shu had nog zó in haar briefing uitgelegd bij elkaar te blijven en niet als malloten achter de walvishaai aan te zwemmen.

Kortom, Shu, die het te druk had om iedereen weer bij elkaar te krijgen en de duik veilig voort te zetten, heeft weinig meer van onze grote vriend meegekregen.

Maar goed, “ieder nadeel heb z’n voordeel” zou iemand zeggen. Ed en Shu beschikken nu wel over een paar mooie plaatjes van Willie.